หัวใจดากานดา

     สวัสดีดากานดา,

     เมื่อเกือบ 3 ปีที่แล้ว ชั้นได้เห็นเรื่องราวของแกและเพื่อนสนิทของแกอย่างไอ้ไข่ย้อยครั้งแรกก็ในโรงหนัง และหลังจากนั้นสักพักชั้นก็หยิบเรื่องแกกับมันขึ้นมาดูบ่อยครั้งด้วยความคิดถึง อาจเป็นได้ว่าเพราะบรรยากาศและเรื่องราวในหนังมันทำให้ชั้นคิดถึงมหา’ลัยของชั้น ที่สำคัญชั้นเองก็เคยแอบรักเพื่อนสนิทว่ะ (แต่น่าแปลกที่ไม่ยักโดนเพื่อนสนิทมาแอบรักเหมือนที่แกโดน)

     จากวันนั้นจนถึงวันนี้,

     ชั้นยังมีคำถามในใจมากมายที่แม้จะฟุ้งน้ำลายคุยกับใครไปทั่วแล้ว แต่ชั้นก็ยังข้องใจอยู่เนืองๆ จนมันปะทุออกมาวันนี้ สุดท้ายเลยต้องเขียนจดหมายถึงแก

     เรื่องของเรื่อง คือ มีผู้หญิงคนหนึ่งเอาข้อความทางโทรศัพท์มาให้ชั้นอ่าน ข้อความมันก็ไม่มีอะไรมาก แค่ผู้ชายแสนดีคนหนึ่งที่เคยผูกพันธ์ในชีวิตแล้วหายไปนานเป็นปี เขาก็ถามไถ่ทั่วๆ ไปแหล่ะ แต่ชั้นกับยัยผู้หญิงคนนี้ดันเกิดคำถามว่า “แล้วหนึ่งปีที่หายไปล่ะ อยู่ดีๆ จะมาเนียนกลับมา…” มันเลยทำให้ชั้นโพล่งเรื่องของแกออกมา

     ดากานดา, ชั้นอยากรู้จริงๆ ว่าหลังจากที่ไอ้ไข่ย้อยเดินสะบัดตูดใส่แกในวันที่มันบอก “ชั้นรักแกว่ะ” แล้วน่ะ แกเป็นยังไงบ้าง?

     ใจแกคิดอะไรตอนนั้น?

     “แกมาทำอะไรเอาป่านนี้” พูดไปแล้วแกรู้สึกยังไง?

     แล้วตอนที่ไข่ย้อยหายหน้าไป…แกเจ็บแค่ไหน?

     ชั้นเองก็เข้าใจนะว่าหนังเรื่องนี้มันเป็นผู้ชายหน่อยๆ มันเป็นเรื่องของไอ้ไข่ย้อย แต่ชั้นก็อยากเห็นนะ ชั้นอยากเห็นเรื่องของแกหลังจากเหตุการณ์วันนั้นจริงๆ เพราะในขณะที่ชั้นเห็นไอ้ไข่ย้อยใส่เฝือก, นั่งวาดรูป, ออกเดทกับพยาบาลสาว ฯลฯ แกทำอะไรอยู่?

     ไม่ได้จะบอกหรอกว่าเข้าใจแกอย่างสุดซึ้ง แต่อย่างน้อยชั้นก็…คิดถึงแกนะ

my blueberry nights : ค่ำไหน เหงานั่น

ค่ำเมื่อไหร่

เหงาเมื่อนั้น

ค่ำที่ไหน

เหงาที่นั่น

…

การเดินทางไกลของหัวใจที่บาดเจ็บ

มันอาจระทมทุกข์ทนทรมาณ แต่ไม่ช้าไม่นานมันจะผ่านไป

บาดแผลของใครบางคนในวันเก่า

อาจถูกชำระสะสางให้เป็นปกติได้ด้วยเรื่องราวของใครต่อใคร

การได้เห็นหัวใจของคนอื่นๆ ที่อาจซับซ้อน หนักหนาสาหัสกว่า

คล้ายเป็นการบรรเทา และเปิดใจเราให้กว้าง

อาจเป็นการเป่าปัดระหว่างกันและกัน

และสักวันเราจะเริ่มต้นได้ใหม่อีกครั้ง

…

My Bluberry Nights

     หนังเรื่องล่าสุดของเฮียหว่อง แต่เป็นหนังพูดภาษาอังกฤษเรื่องแรกของเค้า ได้นักแสดงที่น่าสนใจมากอย่าง นอร่าห์ โจนส์ (นักแสดง?)/จู๊ด ลอว์/นาตาลี พอร์ตแมน (กรี๊ดมาก)/ราเชล ไวซ์

     เฮียหว่องทำให้เราลืมภาพนอร่าบนเวทีไปเลย แถมยังทำให้จู๊ดดูดีและเท่โคตรๆ กว่าเรื่องไหนๆ ส่วนนาตาลีนี่ก็เปรี้ยวได้ใจจริงๆ และเจ๊ราเชลก็ทั้งเซอร์ ทั้งเบลอซะ

     ถ้าเทียบกับหนังเรื่องอื่นๆ ของเฮียเค้าก็คงต้องบอกว่าเรื่องนี้ดูง่าย และเบากว่ามากๆ ไม่เหงาจัด ไม่หม่นเกิน ไม่เศร้าไป เราว่ามันกำลังพอดีๆ…บรรยากาศกำลังสบาย

     ภาพและเพลงก็จับจิต เท่แต่ไม่ศิลปะรับประทานเกินไป จับต้องได้ เหมือนกับบทสนทนาที่เราว่าเรื่องนี้ดูปกติและธรรมดากว่าเรื่องอื่นๆ แต่ยังไงก็ยังไว้ลายเฮียเค้าอยู่ดี

     สรุปคือ ชอบและแนะนำ

มุมที่เปลี่ยน

ณ มุมหนึ่ง

มุมที่เรารู้สึกสงบ

มุมที่เราใช้เวลามากมายในแต่ละวัน

มุมที่เรารู้สึกปลอดภัย

มุมที่ตัดขาดเราจากโลกภายนอก

มุมที่เราใช้พักพิงยามล้าเหนื่อยกาย

มุมที่เราเลือก

มุมที่เราผูกพันธ์

มุมที่เราไม่เคยเปลี่ยน

…

บางทีอาจถึงเวลาที่เราต้อง

‘เปลี่ยนมุม’

ซับคำ

     เพิ่งอ่าน ‘อีกหนึ่งฟางฝัน’ จบ

     เป็นการอ่านงานเขียนของจิรนันท์ พิตรปรีชาครั้งแรก, แต่แค่เล่มเดียวก็เพียงพอที่จะทำให้เราอยากจะสัมผัสงานเขียนชิ้นอื่นๆ ต่อไปอีก เพราะเล่มนี้เป็นบทบันทึกแรมทางระหว่างที่เธอและคนรักหนีเมืองไปอยู่ป่า หนังสือเล่มนี้เลยจะมีการอิงอ้างงานเขียนเล่มอื่นๆ ของเธอ และของอาจารย์เสกสรรค์ ประเสิรฐกุลด้วย

     สิ่งที่ซึบซับเข้าสู่จิตใจของเราอย่างง่ายดาย คือ ภาษา

     เป็นการเขียนร้อยแก้วที่ให้อารมณ์ละเมียดราวกับอ่านร้อยกรอง

     เป็นภาษาธรรมดาสามัญที่กลั่นออกจากจิตใจนุ่มละมุนของผู้เขียน

     …

     เป็นหนังสืออีกเล่มที่ทำให้เราอ่านหนังสือช้าลง เพียงเพราะติดใจสำนวนและถ้อยคำจนไม่อยากให้จบเล่ม แต่เมื่อต้องจบก็คิดว่าจะไปหาเล่มอื่นมาอ่านแน่นอนโดยเฉพาะ ‘ใบไม้ที่หายไป’ ซึ่งไม่ได้อยากจะอ่านเพราะมีรางวัลการันตี แต่เพราะเราเติบโตในระดับหนึ่งแล้ว และได้รู้เรื่องราวการเข้าป่าจากมุมมองของนักสู้ในวันนั้นบางส่วนแล้ว น่าจะทำให้เข้าใจเนื้อหาของบทกวี และอารมณ์ของคนเขียน ณ เวลานั้นมากขึ้น

     ตอนนี้กำลังใช้เวลาช้าๆ กับ ‘เดินป่าเสาะหาชีวิตจริง’ ของอ.เสกสรรค์ ซึ่งภาษางามจับใจไม่แพ้กัน (ที่สำคัญอ.เสกสรรค์ในแง่มุมของชายหนุ่มที่มีหญิงสาวที่รักมีความโรแมนติคสูงสุดๆ) อ่านจบแล้วจะมาเล่าสู่กันฟังนะ

ปลอดโปร่ง

การพาตัวเองเข้าไปอยู่ในที่โล่งๆ

ในวันที่ปลอดโปร่ง

มักส่งผลต่อจิตใจในทางที่ดี

มันทำให้ภาวะทางใจเกิดความรู้สึกปลอดภัย

อาการของจิตโปร่ง

โล่ง สบาย

และ

สงบ

…

แม้จะใช้เวลาไม่นานกับใครไม่กี่คน

แต่เป็นช่วงเวลาแสนสั้นที่แสนสุข

เกิดมาให้รัก

คนบางคนเกิดมาให้เรารัก

ไม่ได้เกิดมาคู่กัน

…

วันนี้ไปนั่งพูดคุย (ไม่อยากใช้คำว่าซักถามและสัมภาษณ์เพราะมันออกจะทางก๊าน ทางการ)

นั่งคุยกับพี่โปรดิวเซอร์คนหนึ่ง

ที่ทำงานเบื้องหลังมาพักใหญ่มากๆ แล้ว

พี่คนนี้เป็นสายดนตรี

คือ

ไม่ได้เขียนเนื้อเพลงเป็นหลัก

แต่มักแต่งทำนองและเรียบเรียงดนตรี

เอาเป็นว่าตอนนี้กำลังจะมีโปรเจ็คอัลบั้มของพี่เค้าออกมา

เราก็เลยต้องพูดคุยกันเพื่อรู้จักงานเขามากขึ้น

พูดคุยไปหลายเรื่องจนถึงเรื่องเพลงในอัลบั้มใหม่นี้

เราให้พี่เค้าแนะนำเพลงที่ชอบ หรือ เพลงที่อยากให้ฟัง

มีเพลงนึงเป็นเพลงที่พี่เขาแต่งทั้งเนื้อและทำนอง

โดยมีคอนเซ็ปต์ว่า

“คนบางคนเกิดมาให้เรารักแต่ไม่ได้เป็นคู่ของเรา”

พี่เค้าคิดว่าทำไมคนที่เหมือนจะเข้ากันดี เหมาะสมกันทุกอย่าง

แต่สุดท้ายก็ไปกันต่อไม่ได้ เพราะอะไรล่ะ?

ก็เพราะคงเกิดมาแค่นี้..แค่รักกัน แค่ได้รัก หรือ ถูกรัก

สุดท้ายตอนจบของเพลงนี้บอกประมาณว่า

ถ้ามันจะเป็นอย่างนั้นก็ไม่เป็นไรหรอก

ต้องยอมรับความจริง

อย่างน้อยยังดีใจที่ได้รัก ได้รู้จักใครบางคน

…

น้ำตาแทบร่วง

ไม่ใช่เพราะเสียใจหรือฟูมฟาย

แต่เรากำลังคิดแบบนี้อยู่เหมือนกัน

“อย่างน้อย”

คนบางคนก็เกิดมาให้เรารัก

แม้จะไม่ได้คู่กันก็ตาม

 

ตั้งแต่เช้า…

เมื่อเช้าตื่นแต่เช้า แม้จะไม่เช้าตรู่ หรือเช้าทันไก่โห่ แต่ก็จัดว่าเป็นเวลาเช้าสำหรับชีวิตประจำวันของเรา

เมื่อเช้าตื่นแต่เช้า ไม่ใช่การตื่นด้วยเสียงโทรศัพท์ หรือโดนเคาะประตู หรือเพราะฤทธิ์ยา และแน่นอน…ไม่ใช่เพราะเรายังไม่ได้นอน

เมื่อเช้านอนตื่นแต่เช้าเพราะตั้งใจตื่น!

มีสหายท่านหนึ่งแนะนำว่าให้ลองบังคับตัวเองตื่นเช้าๆ ดูบ้าง และควรทำบ่อยๆ เพื่อที่ร่างกายจะได้ปรับเวลานอนใหม่ไม่ดึกจนเกินไป

ไม่รู้ว่าจะได้ผลหรือเปล่าแต่มันก็น่าลอง ที่สำคัญการตื่นมากินข้าวเช้ามันดีต่อร่างกายและจิตใจจริงๆ ให้ความรูสึกเหมือนเราเป้นคนปกติที่ต้องกินอาหารครบ 3 มือในหนึ่งวัน แล้วก็ไม่ต้องเร่งอาบน้ำ ไม่ต้องเร่งแต่งตัว แถมยังมีเวลานั่งอ่านหนังสือได้อีกเกือบครึ่งชั่วโมง

จะพยายามทำให้ได้ทุกวัน…