ช่างกลตีกัน

     ช่วงนี้มีข่าวผู้ใหญ่ทะเลาะกันให้เห็นในสื่อต่างๆ โดยแต่ละฝ่ายก็อ้างว่าเพื่อชาติ เพื่อสถาบัน เราเลยไม่รู้ว่าที่ตัวเองเอาแต่นั่งดูข่าวอยู่ที่บ้าน เป็นเพราะเลือดรักชาติของเราไม่แรงพอหรือเปล่า

     เห็นภาพที่แต่ละฝ่ายตะโดนด่าทอ และขว้างปาสิ่งของใส่กันก็อดที่จะนึกถึงภาพข่าวเวลานักเรียนช่างกลตีกันไม่ได้ เพราะมันไม่ได้ต่างอะไรกันเลยสักนิด

     นักเรียนตีกันเพราะอ้างเรื่องรักศักดิ์ศรี อ้างว่ารักสถาบันของตน ผู้ใหญ่ในบ้านเมืองต่างก็เป็นห่วงพฤติกรรมของนักเรียนเกเรเหล่านั้น ถึงกับระบุชัดว่ามันเป็นปัญหาสังคม

     แล้วในกรณีที่ผู้ใหญ่ทะเลาะกันรุนแรงแบบไม่ยับยั้งสติล่ะ?

(เดิน)ไปตามทาง

     เพิ่งเข้ามาเช็คหลังบ้าน-หลังบล็อกของตัวเองอย่างจริงจังและตั้งใจในรอบหลายๆ เดือนที่ผ่านมา เลยเพิ่งเห็นว่าเราเขียนบล็อกที่นี่มาจนครบหนึ่งปีกว่าๆ แล้ว

     ปีที่แล้วที่คิดว่าจะเขียนบล็อก (อีกครั้ง) ก็คิดอยู่พักใหญ่ว่าจะเขียนเกี่ยวกับอะไรดี? คิดมาคิดไปอยู่หลายตลบจนออกมาเป็น “somewhere in someday with someone”

     ในเมื่อใครหลายคนมักบอกเสมอว่าชีวิตคือการเดินทาง เราเลยอยากเล่าเรื่องการเดินทางของเราให้คนอื่นๆ ได้รับรู้ ทั้งที่ก็ไม่แน่ใจว่ามันจะน่าสนใจ หรือ จะมีประโยชน์เพียงพอหรือเปล่า แต่ก็ตัดสินใจแล้วว่าจะเล่าเรื่องที่เราอยากเล่า และเล่าถนัดมากที่สุด ส่วนเรื่องพิษภัย สาระ หรือประโยชน์ มันคงเป็นเรื่องที่คนอ่านอาจต้องสกัด สังเคราะห์ หรือวิเคราะห์กันเอาเอง แต่อย่างน้อยเรื่องของเราน่าจะสร้างความบันเทิงให้ใครต่อใครได้บ้าง ถึงแม้ว่าเรามักจะทำบล็อกให้เป็นสีเทาอยู่บ่อยครั้งก็ตาม

     ในการเดินทาง,

     เราอาจได้พบใครต่อใคร และอาจได้พลัดกับใครต่อใครได้เช่นกัน

     ในวันใดวันหนึ่งเราอาจได้พรากจาก หรือ พบเจอ

     และนี่, จึงเป็นที่มาของเรื่องราวต่างๆ ตลอดหนึ่งปีกว่าๆ ที่ผ่านมา

      …

     เรื่องเล่าของเราก็มีทั้งการเดินทางที่เป็นรูปธรรม ด้วยการออกไปเที่ยวที่โน่นที่นี่กับคนโน้นคนนี้ เลยถือโอกาสเอามาบอก เอามาอวด และก็มีการเดินทางที่เป็นนามธรรม ที่เราขอเรียกมันว่าเป็นการเดินทางภายใน (ใจ) ของเราเอง ซึ่งการรับมือกับเรื่องที่ทั้งดี และ ร้าย เสียใจ สมหวัง ฯลฯ มันทำให้คนคนหนึ่งได้เขยิบ ขยับไปทีละก้าวสองก้าว

     กับบางเหตุการณ์อาจทำให้เราก้าวกระโดด หรือ ถอยหลัง

     แต่ยังไงซะ, เราก็ได้เดินไปตามทางของเรา

     …

     ขอบคุณทั้งขาจรและประจำที่ทำให้เกิด ‘เรื่อง’ ราวบนเส้นทางของเรา

     เราจะเดินต่อไป

    

น้องเคยเห็น ‘ช้าง’ หรือเปล่า?

น้องไปเห็นมาแล้วค่ะ

ถึงจะพร่าๆ เบลอๆ ไปบ้างเพราะคุณพิรุณเล่นขยันทำงานทั้งวัน ทั้งคืน

แต่ก็เป็นการเดินทางไปรู้จักกับ ‘ช้าง’ ที่สนุกและประทับใจค่ะ

ยิน-ดี

เพื่อนบ้านบล็อกเกอร์คนนึงแถวๆ นี้มีข่าวที่น่ายินดี…

จริงๆ “ยินดี” มันคงมีที่มาจาก “เรื่องที่ได้ยินแล้วรู้สึกดี”

เลยกลายมาเป็นคำว่า “ยินดี” ด้วยประการฉะนี้

(สองบรรทัดข้างต้นไม่ใช่เรื่องจริง)

…

ยังไงก็ตามแต่

เรื่องจริงน่ายินดีที่เกิดขึ้นนี้ไม่ใช่เรื่องของเรา

จะให้บอกเล่าเก้าสิบก็เกรงจะเป็นการปาดหน้าเจ้าของเรื่อง

รอให้เจ้าตัวมาบอกเองก็แล้วกันนะ

…

แต่แม้จะไม่ใช่เรื่องของเราเราก็รู้สึกดีดีตามไปด้วย

คงเป็นเพราะมันเป็นเรื่องยิน-ดีนั่นเอง