“หายหน้าหายตากันไป ไม่มีเรื่องมาเล่า”
ช่วงนี้บล็อกของเพื่อนบ้านหลายๆ คน รวมถึงของเราด้วยค่อนข้างเงียบเหงา ไม่มีข่าวคราว ไม่มีเรื่องเล็กน้อย จิปาถะ หรือเรื่องน่าตื่นเต้นมาบอกเล่าให้อ่านกันเลย (ขอชื่นชมคุณ tick มา ณ ที่นี้ ที่ถือว่าขยันมาอัพบล็อกสม่ำเสมอที่สุดในบรรดา)
“อยากเขียนแต่ไม่มีเรื่องจะเขียน ไม่มีเวลา”
นับเป็นปัญหาสุดคลาสสิคในขณะนี้ และคงเป็นเหตุเป็นผลให้ไม่มีเรื่องใหม่ๆ ให้เราได้เปิดอ่านและร่วมแสดงความคิดเห็นกัน แต่วันนี้คันไม้คันมือเหลือทน แม้จะไม่มีเรื่องอะไรใหม่ๆ เลยก็ตาม แต่ขอแสดงสถานะว่าพื้นที่ตรงนี้ยังมีอยู่ และใช้การได้จริงด้วยการอัพเดทชีวิตส่วนตัวเสียหน่อย
ชีวิตเราตอนนี้ก็เรียบๆ ราบๆ เรื่อยๆ ไปจนเกือบจะเฉื่อยแฉะ (หรืออาจเป็นไปแล้วโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว) ถ้าไม่ได้อยู่ที่ทำงาน ก็นอนอยู่บ้านเป็นงานหลัก โดยอ่านหนังสือควบคู่กันไปด้วย ซึ่งค่อนข้างจะตั้งใจและเอาจริงเอาจังพอสมควร แบบว่าอ่านจบแล้วต่อเล่มใหม่ทันที และถ้าหนังสือหมดสต็อกก็จะรีบไปร้านหนังสือ หรือหยิบยืมให้ได้มาอ่านโดยไม่ขาดตอน
ถ้าจะเรียกให้ง่ายตอนนี้คงอยู่ใน ‘โหมดอ่าน’
ใจจริงอยากนอนอ่านหนังสือตามที่ต่างๆ เป็นงานหลัก แต่ด้วยคำนึงถึงปากท้องเลยอ่านเฉพาะที่ห้องและบนรถเมล์ไปก่อน เอาไว้รวยเมื่อไหร่ อยากจะไปนอนอ่านที่ปารีส หรือลอนดอนค่อยมาอวดกันทีหลัง
เล่มปัจจุบันที่กำลังอ่านอยู่คือ ‘60 เรื่องสั้นประภัสสร เสวิกุล’
เล่มก่อนที่เพิ่งอ่านจบหมาดๆ คือ ‘ดอกไม้ใต้หมอน’ (ประภัสสร เสวิกุล)
เล่มก่อนหน้าเล่มที่เพิ่งอ่านจบ คือ ‘แสงแรกของจักรวาลและเรื่องสั้นอื่นๆ’ (นิวัติ พุทธประสาท)
เล่มก่อนหน้าบรรทัดข้างบน คือ ‘Sainte Rita : ผู้หญิงสีฟ้าครึ้มฝน’ (เขียน : แคลร์ วัลเนียวิคซ์ แปล : วัลยภรณ์ นาคพันธุ์)
ครั้งนี้ก็คงจบการรายงานตัวแต่เพียงเท่านี้
นักอ่าน นักเขียนบล็อกท่านใดที่ยังเฉยนิ่ง โปรดรู้ไว้ว่ามีคนรออ่านอยู่อย่างจดจ่อ
