ชีวิตมันไม่ง่าย

ขีวิตมันไม่ง่ายอย่างที่เราอยากให้มันเป็น

ความรู้สึกแย่ๆ ที่เราเคยดูถูกมันไว้และไม่อยากให้มันเกิด…มันเกิดแล้ว

แม้จะพยายามบอกตัวเองตลอดว่า “ไม่เป็นไรๆ”

แต่บางครั้งเราเองก็หลีกเลี่ยงที่จะไม่อยากเป็นไม่ได้

…

แต่ขอให้รู้ว่าอย่างน้อยเราก็พยายามแล้ว

พยายามจะอยู่กับความรู้สึกแย่ๆ ไปให้ได้

รู้ว่าสักวันมันจะหายเป็นปกติ เพียงแต่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่

อยากให้รู้

ตั้งใจเข้ามาเขียน entry นี้เพราะอยากให้คนรอบข้าง (ซึ่งนั่นอาจเป็นความหมายเดียวกับคนที่ห่วงใยเรา) ได้รับรู้สถานการณ์ที่เกิดขึ้นกับเราในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา

ความเปลี่ยนแปลงอย่างกระทันหันที่เกิดขึ้นกับเรา ทำให้เราในวันนี้กลายร่างเป็นคนสถานะโสดสนิทจริงๆ แล้ว ขอไม่เล่าว่าสาเหตุมันเกิดจากอะไร เพราะรู้สึกว่าได้พูด ได้บอก ได้เล่า ได้อธิบาย รวมถึงได้ระบายออกไปแล้วจนรู้สึกว่าควรจะจบการรายงานข่าวได้ซะที และที่สำคัญเรื่องบางเรื่องเราเองก็อยากเก็บไว้ให้เป็นที่เข้าใจของคนแค่สองคน

จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น,

เราได้แสดงออกถึงความเสียใจถึงความสูญเสียไป 2 วันเต็มๆ

แล้วก็คิดฟุ้งซ่านฟูมฟายเอาว่าเราจะกลับไปเป็นแบบเดิม คือ โหมดเศร้า ซึม นิ่ง ไม่ยินดียินร้ายกับตัวเอง ฯลฯ และอะไรที่มันแย่ๆ อย่างที่เราเคยจมอยู่กับมันมาราว 7-8 เดือน ซึ่งถ้าจะบอกว่าเป็นช่วงที่ย่ำแย่ที่สุดในชีวิตช่วงนึงก็ยังได้ แต่สิ่งที่น่าตกใจได้เกิดขึ้นแล้ว คือ เราไม่เป็นอะไรเลย เราโอเค เราสบายดี เรายังยิ้มได้อย่างปกติที่สุดเท่าที่เราจะรู้สึกว่ามันไม่ได้เกินจริง และคิดว่าคนที่อยู่ใกล้ๆ เราก็น่าจะสัมผัสได้ว่าเราไม่ได้พยายามจะไม่เป็นอะไร…เราไม่เป็นอะไรจริงๆ

ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น,

เข้าใจเอาเองว่ามันอยู่ที่จุดหมายในใจว่าเราอยากให้มันเป็นแบบไหน

ก่อนหน้านี้, ที่เราไม่มีความสุขเพราะเราไม่อยากให้ตัวเองมีความสุข อยากให้ใครบางคนเห็นว่าเราทุกข์ เราซึมเพราะเค้า เราอยากเรียกร้องความเห็นใจ สภาพเราตอนนั้นก็เลยเป็นอย่างที่เราอยากให้เป็นจริงๆ ซึ่งมันแย่มาก แย่ทั้งกับตัวเอง แย่กับเพื่อน แย่กับเพื่อนร่วมงาน

แต่วันนี้, ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมเพราะเราไม่อยากกลับไปเป็นอย่างนั้นแล้ว

เราไม่ได้บอกว่าเราอยากมีความสุข เราคงไม่กล้าคิดกล้าหวังถึงขนาดนั้น เราแค่อยากเป็นตัวเราที่ปกติ มีเศร้าบ้าง มีเหงาบ้างบางวันเวลา แต่ก็ยังไม่รู้สึกเกลียด และเบื่อตัวเอง…เราคิดเท่านี้จริงๆ

อย่างที่น้องคนนึงบอกว่าให้เก็บไว้แต่เรื่องที่เป็นประโยชน์ก็พอ

ใช่, เราทั้งคู่ยังเป็นประโยชน์ต่อกันและกัน เพียงแค่สถานะมันเปลี่ยนรูปไปแล้วเท่านั้นเอง

ขอบคุณทุกข้อความ

ขอบคุณทุกเสียง

ขอบคุณทุกความรู้สึกที่ห่วงเราอย่างจริงใจ

ขอบคุณใครบางคนที่ทำให้เราก้าวข้ามอะไรบางอย่างที่เราคาดไม่ถึง

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน เข้ามารับรู้

ฤดูย้ายถิ่น

ไม่ใช่นกน้ำ หรือปลาทะเล

แต่เราชาวสนามหลวงที่ลงหลักปักฐานอยู่ชั้น AA ที่ตึกแกรมมี่กว่า 4 ปี

ก็ถือฤกษ์เอาชัยช่วงปลายฝนต้นหนาวโยกย้ายถิ่นฐานกันซะอย่างนั้น

และแม้ทุกคนจะงานรัดตัวกันมากแค่ไหน ก็ช่วยกันย้ายข้าวของกองมหาศาล

จนสามารถพาตัวเองเข้ามาประจำการ ณ บ้านหลังใหม่ที่ชั้น 32 นี้จนได้ (ด้วยดี)

แม้จะหงุดหงิดกับลิฟต์ medium zone ที่ทั้งรอนาน ทั้งจอดบ่อย

แต่ก็ต้องยอมรับหล่ะนะว่าที่นี่กว้างขวาง เป็นสัดเป็นส่วน เหมาะแก่การเริ่มใหม่

มีมุมหลายมุมที่สามารถหย่อนใจ ใช้พักสายตาได้ดีทีเดียว

ยังไงซะก็ต้องรอให้มันเข้าที่เข้าทางเสียก่อน

ถ้าสวยงามเก๋กู๊ดแล้วจะถ่ายรูปมาอวดกันแน่ๆ

ทำงานต่อดีฝ่า

ปล.คิดถึงนะชาวบล็อก