คืนข้ามปี

นั่งหน้าจอคอมฯ

และเปิดรายการราตรีสโมสรควบไปด้วย

บรรยากาศคืนส่งท้ายปีที่บ้านนอกเงียบๆ มีเสียงร้องคาราโอเกะ และพลุจากละแวกบ้านดังมาเป็นระยะๆ

.

.

ตอนหัวค่ำได้ฟัง ได้เห็นในหลวงจากทีวี…น้ำตาซึม

แค่นี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับการก่าวย่างสู่ปีใหม่

.

.

กดอ่านข้อความจากใครต่อใครที่ส่งมาให้ด้วยรอยยิ้ม

ขอขอบคุณทุกๆ การกดส่ง

.

.

.

สวัสดีปีใหม่ 2 5 5 2

may the force be with us!

แกร่งกาย แกร่งใจไปพร้อมๆ กัน

White Chiangmai

วันที่เชียงใหม่ขาวโพลน

วันนี้มาถึงเชียงใหม่ตั้งแต่เช้า พอลงจากรถทัวร์ก็คว้าเสื้อหนาวแทบไม่ทัน อากาศเย็นมากและฝนตก…กรมอุตุฯ พยากรณ์อากาศแม่นดีจริงๆ จำได้ว่านั่งดูข่าวที่ขนส่งหมอชิตก่อนขึ้นรถไม่นาน ข่าวแจ้งว่าภาคเหนือฝนจะตก

เชียงใหม่เลยโดนอาบน้ำทั้งวัน ตั้งแต่ช่วงเช้า ไม่รู้ว่าจะโดนลากยาวไปถึงค่ำคืนนี้ด้วยหรือเปล่า, ถ้ามันเป็นอย่างนั้นจริง ก็คงนอนหนาวใต้ผ้าห่มจนถึงเช้าอีกรอบ

ได้แต่หวังว่าฝนจะหยุดตกวันรุ่งขึ้น

มาเชียงใหม่ไม่ต้องการความเย็นจัด ขอแค่อากาศกำลังสบาย เดินหรือนั่งคุยกับเพื่อนแบบไม่ต้องใส่เสื้อผ้าเยอะๆ เวอร์ๆ  อยากจิบชาเย็นสักแก้วแบบไม่หนาวสั่น หรือนั่งซ้อนมอ’ไซต์เพื่อนแบบขนไม่ลุกก็พอแล้ว

…

แต่มานั่งคิดอีกที

วันที่เชียงใหม่ฟ้าขาวครึ้มแบบนี้ก็ดีเหมือนกันเพราะนักท่องเที่ยวหายหัวหมดเลย อาจจะทำให้บรรยากาศที่นิมมานฯ นิ่งๆ เหงาๆ ไปบ้าง แต่ก็ดี เพราะไม่อยากให้คึกคักเกินไป มันหายใจไม่ออก

สะเก็ดระเบิด

เหตุการณ์ลอบวางระเบิดที่หน้าห้างเอสพี ซุปเปอร์มาร์เก็ต จ.ปัตตานี เมื่อวันที่ 20 ธ.ค. ที่ผ่านมา เชื่อว่าถ้าใครที่ได้ดูข่าว และได้เห็นภาพจากกล้องวงจรปิดก็คงรู้สึกไม่ต่างจากเรา

สั่นสะเทือนไปที่ขั้วหัวใจ

ไม่รู้ว่าถ้าวัดด้วยหน่วยวัดริกเตอร์ มันจะอยู่ในระดับไหน แต่ถึงทุกวันนี้ ภาพที่ 3 แม่ลูกกำลังจะกลับบ้าน แล้วมีระเบิดดังตู้ม จากนั้นลูกชายคนโตวัยเพียง 4 ขวบวิ่งหนีจากจุดเกิดเหตุด้วยอาการขวัญกระเจิงอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ ก็ยังฝังอยู่ในใจเรา

…

สะเก็ดระเบิดยังคงมีร่องรอยให้เห็นตามใบหน้าและเนื้อตัวของเด็กชายทั้งสองคน โดยเฉพาะหนูน้อยคนเล็กที่อายุแค่ 2 ขวบ ซึ่งแน่นอนว่าแพทย์พยายามช่วยเหลืออย่างสุดกำลัง เพื่อให้หนูน้อยผู้เคราะห์ร้ายกลับมาหายโดยไว

แต่

ระเบิดที่ดังก้องในใจของเด็ก 2 คนนั้นยังคงทิ้งรอยสะเก็ดใหญ่โตไว้อยู่ และไม่รู้ว่าจะจางหายไปเมื่อไหร่

พ่อของสองเด็กน้อย ที่ตอนนี้ต้องทำหน้าที่ป้อนนมลูก และต้องทำหน้าที่แทนเมียที่เสียชีวิตไปบอกว่ายังไม่ได้บอกลูกชายทั้งคู่ว่าแม่หายไปไหน เพราะไม่อยากให้กระทบกระเทือนจิตใจ ได้แต่บอกว่าออกจากโรงพยาบาลแล้วจะพาไปหาแม่

…

ทุกครั้งที่มีข่าวคราวความเสียหายลักษณะนี้

มันไม่ใช่แค่ทำร้ายร่างกาย หรือทำลายทรัพย์สินเท่านั้น แต่จิตใจของคนที่เกี่ยวข้องก็ขาดหวิ่นไปอย่างไม่มีวันเหมือนเดิม

และมันก็ไม่ใช่แค่หัวใจของคนที่เกี่ยวข้องโดยตรงเท่านั้นที่บาดเจ็บ แต่คนที่รับรู้ข่าวคราวห่างไกลหลายร้อยกิโลเมตรอย่างเรา และคนอื่นๆ ก็พลอยบอบช้ำ และย่ำแย่ไปด้วย

…

บางทีมันอาจเป็นสะเก็ดระเบิดที่เกิดขึ้นจุดเดียวกัน

 

**ขอบคุณภาพจาก Nation Group**

Christmas is coming to town

Christmas is all around, do you feel it?

ใจยิ้ม

ช่วงขณะนี้ในใจของเราเกิดอาการยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ในแบบที่เรารู้สึกว่ามันเป็นการยิ้มที่ปลอดโปร่ง สงบ และสบายใจ อาจเพราะช่วงที่กลับบ้านมีอะไรที่เราอยากจดจำไว้

• ตอนค่ำเมื่อวานชักชวนญาติพี่น้องที่บ้าน จุดเทียนชัยถวายในหลวงพร้อมกับคนไทยทั่วๆ โลก จุดเสร็จก็เอาเทียนไปวางไว้ด้วยกันที่รั้วหน้าบ้าน มองออกไปจากในบ้านเทียนดวงน้อยๆ หลายดวงวูบไหวในสายลมตอนค่ำ…สวยงามจับใจ
• คุยกับพ่อแบบไม่เถียง ไม่ทะเลาะกัน
• บรรดาญาติๆ บอกว่าน้องชายเราดีขึ้น ดูเป็นผู้ใหญ่ เข้าใจโลก และยอมรับการกระทำของตัวเอง เราก็รู้สึกอย่างนั้น และที่ดีใจมากยิ่งกว่าคือ น้องบอกว่าจะกลับมาเรียนต่อหลังจากที่ขอหยุดเรียนไปเพราะความขี้เกียจและเหลวไหล
• เล่นกับหลาน อุ้มหลานที่เพิ่งลืมตาดูโลกเมื่อไม่กี่เดือน (ลูกชายของลูกพี่ลูกน้อง) ถือเป็นเหลนคนแรกของบ้านเรา ดีใจแทนย่าที่ได้อุ้ม ได้เห็นเหลน…คิดถึงปู่จัง
• ดูรายการวันวานฯ แล้วพาไปบ้านศรีหนุ่ม เราเพิ่งรู้สึกว่าคิดถึงและผูกพันธ์กับคนนี้มากเป็นพิเศษ ทั้งที่ไม่ได้มีความเกี่ยวพันอะไรกันเลย น้ำตาซึมเมื่อเห็นภาพความอบอุ่นของครอบครัวนี้
• อากาศที่บ้านนอกของเรากำลังสบายร่างกาย ไม่หนาว ไม่ร้อน
• ได้ MMS จากใครบางคนที่ตอนนี้เราห่างไกลกันหลายร้อยกิโลเมตร…แม้จะรู้ว่าเขาไม่ได้คิดถึงเรามากอย่างที่เรารู้สึกกับเขา แต่เขาก็ยังนึกถึงเรานะ

ได้มีความสบายใจแบบพอเพียงอยู่ที่บ้านกับคนที่บ้าน รู้สึกดีนะ ไม่อยากกลับกรุงเทพแล้ว

หวัง

บางทีฉันก็รู้สึกว่าตัวเองโง่เง่าเหลือเกิน
ทนอยู่กับอะไร กับใครก็ไม่รู้ที่ไม่ได้เห็นคุณค่าของเรา
 
 
บางทีฉันเองก็อยากเดินจากไป…จริงๆ
แต่ฉันก็ทนไม่ได้ที่ฉันจะไม่มีเธอในชีวิตอีกแล้ว
 
 
บางทีฉันก็รู้สึกเจ็บในหัวใจที่เธอทำเหมือนฉันเป็นใครสักคนที่ไม่ได้มีความสำคัญต่อชีวิตเธอ
ฉันทนไม่ได้
 
 
 
แต่ทำไมฉันยังต้องทน
เพราะยังอยากใกล้ชิดเธอ
เพราะยังอยากได้ชื่อว่ามีใครสักคนอย่างที่เธอเคยบอกฉันว่า ฉันต้องการแค่ใครก็ได้ไม่จำเป็นต้องเธอ
 
 
 
ฉันได้แต่หวังว่าสักวัน
ฉันจะเห็นคุณค่าและแคร์ตัวเองมากพอที่จะเลือกทางที่ดีที่สุดสำหรับตัวเอง
แม้ว่าในวันนึงข้างหน้าฉันอาจไม่มีเธออีกต่อไป

ข้างในมันแย่

เช้านี้ตั้งใจมาทำงานก่อนเวลาเพื่อต้องการสะสางงานที่คั่งค้างและคาใจของเมื่อวาน และตั้งใจที่เข้าไปพูดคุยกับคนที่เกี่ยวข้อง ซึ่งหมายถึงคนที่มีหน้าที่จะต้องติดตามงานให้เราโดยตรง

แต่การมาทำงานในเช้าวันนี้ทำให้เราสะกดกลั้นความรู้สึกแย่ๆ ข้างในแทบไม่มิด แล้วก็ได้แต่ถามตัวเองในใจซ้ำไปวนมาว่า “เรามานั่งทำอะไรอยู่ที่นี่”

นอกจากจะไม่รู้ว่าเราทำอะไรอยู่ เราก็ยังไม่เข้าใจว่าคนบางคนที่ขึ้นชื่อว่ามีหน้าที่ต้องทำบางอย่างให้กับคนบางคนเค้ามาทำอะไรที่นี่ ถ้าเค้าไม่อยากจะทำ ไม่ใส่ใจความทุกข์ร้อน ไม่สนใจความเร่งรีบที่เกิดขึ้น เค้าจะมานั่งทำอะไร ทำไมไม่ไปหาอะไรอย่างอื่นทำซะให้รู้แล้วรู้รอด หรือถ้าเค้ายังนั่งอยู่ตรงนั้น ตรงที่ที่เราคิดว่าเค้ามีประโยชน์ต่อเรา ทำไมเค้าไม่ทำให้เต็มที่

เราบอกได้ว่าเราตั้งใจแล้ว

เราพยายามแล้ว

เราเต็มที่แล้ว

แต่งานออกมาดีอย่างใจคนทั่วไปหรือเปล่าเราไม่รู้

และถ้ามันจะไม่ดีจริงๆ เรายินดีพิจารณาตัวเอง โดยเฉพาะเหตุการณ์เล็กๆ แค่เพียงไม่กี่นาที มันทำให้เราสามารถสรุปได้เกินร้อยแล้วว่าเราไม่สามารถจัดการ ไม่สามารถรับผิดชอบกับงานที่เราได้รับมอบหมายได้จริงๆ

เรารู้สึกเหนื่อยกับมัน ไม่มีความสนุก และเต็มไปด้วยคำถามที่ว่าเราทำอะไรอยู่และทำไปทำไม ในเมื่อคนบางคนที่ควรจะทำยังไม่คิดที่จะใส่ใจกับเราเลยสักนิด

เราคิดว่าเราอยากพอแล้ว อยากหยุดแล้ว

รู้สึกแย่มากอย่างบอกไม่ถูก