The Reader : เรื่องลับกับ…

How far would you go to protect a secret?

เรื่องบางเรื่องสำหรับเรามันเป็นเรื่องน่าอาย, น่าละอายซะจนไม่อยากให้โลกต้องรับรู้ แม้ว่ากับบางคนเรื่องนั้นอาจเป็นเรื่องเล็กน้อยซะจนไม่อาจนำมันมาบดบังความสุข และ ความก้าวหน้าของชีวิต

แต่ในเมื่ออีกคนหนึ่งยึดถือมันเอาไว้,

จนกลายมาเป็นความลับสุดยิ่งใหญ่ที่ไม่ว่าใครก็ห้ามรู้

แม้ว่า ‘ความลับ’ ก้อนนี้จะนำพาคนๆ นั้นไปเจออะไรก็ตาม คนๆ นั้นก็ยินดีและพร้อมทำทุกทางเพื่อรักษาความลับนั้นไว้กับตัวให้นานที่สุดเท่าที่จะนานได้

…

The Reader

หนังเรื่องล่าสุดที่เราไปดูมาและไม่อยากเก็บไว้ในใจคนเดียว เป็นหนังที่ดัดแปลงบทจากหนังสือชื่อเดียวกัน ซึ่งถ้าจำไม่ผิดเราเคยเปิดอ่านเมื่อราวสิบปีก่อน แต่ยอมรับว่าลืมเลือนบรรยากาศในหนังสือไปหมดแล้ว แค่จำโครงเรื่องคร่าวๆ ได้เท่านั้น

การจำไม่ได้เลยเป็นประโยชน์

หนึ่งคือเราไม่ปิดกั้นตัวหนัง

สองคือเราไม่รู้เรื่องในหนัง (เยอะ)

ดูหนังจบภาพต่างๆ ในหนัง การกระทำและบทสรุปของตัวละครยังค้างๆ อยู่ในหัวเรา อยากจะเล่า อยากจะเขียน แต่ก็พยายามระมัดระวังที่จะไม่ให้ ‘ความลับ’ ในหนังเรื่องนี้ถูกเปิดเผย เลยพยายามบอกคนโน้นคนนี้ให้ไปดูซะจะได้มาคุยกัน

หนังตั้งคำถามให้กับคนดูทิ้งไว้หลายเรื่องให้ไปขบคิด

ซึ่งสุดท้ายเราก็ต้องมานั่งตั้งคำถามกับตัวเองว่า

“เราได้เรียนรู้อะไรบ้างจากหนังเรื่องนี้?”

 

สถานีต่อๆ ไป

เมื่อวานนี้ที่สถานีรถไฟฟ้าอโศก ขณะที่เรากำลังจะหยอดเหรียญเพื่อซื้อตั๋วไปสถานีสยาม ก็มีผู้หญิงแปลกหน้าท่าทางเป็นมิตรเดินตรงดิ่งมาหาเรา พร้อมกับยื่นบัตรรถไฟฟ้าให้แล้วบอกว่า

“บัตรนี้เป็นตั๋ววันเดย์ พาส ใช้ได้จนถึงเที่ยงคืนวันนี้ เอาไปใช้นะคะ มีคนให้มาเหมือนกัน”

แล้วเธอคนนั้นก็เดินจากไป ทิ้งไว้แค่บัตรหนึ่งใบ รอยยิ้มบนใบหน้าและอาการฟูพองในหัวใจเรา

.

.

.

เราไม่รู้ว่ากว่าตั๋วใบนี้จะเดินทางมาถึงมือเรา มันได้ถูกส่งต่อมาแล้วกี่มือ น่าเสียดายที่มันไม่มีโอกาสให้คนถัดจากเราได้ใช้ประโยชน์จากมันเพื่อเดินทางสู่สถานีต่อไป เพราะช่วงเวลาสุดท้ายที่เราใช้มันก็ใกล้เที่ยงคืนเต็มแก่ แม้ว่าก่อนเดินลงจากสถานีรถไฟฟ้าเอกมัยเราจะอ้อยอิ่งเพื่อรอให้มีใครสักคนเดินเข้ามาเพื่อซื้อตั๋วก็ตาม…

ขอบคุณคนๆ แรกที่ซื้อบัตรใบนี้ และเริ่มส่งต่อกันมาเรื่อยๆ จนมาจบวงจร 1 วันที่เรา เพราะคนๆ นั้นทำให้เรารู้สึกยินดีที่ยังมีเรื่องราวดีๆ แบบนี้เกิดขึ้นในชีวิตประจำวันง่ายๆ

เพราะจะว่าไปมันไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลยที่เราจะส่งต่อความรู้สึกเล็กๆ น้อยๆ ที่เรียกว่าน้ำใจไมตรีให้ต่อกัน

อย่างเมื่อหลายวันก่อนเราไปซื้อผลไม้ที่ร้านประจำหน้าปากซอยบ้าน อยู่ๆ ป้าคนขาย (ซึ่งไม่ใช่เจ้าของร้าน) ก็ยัดกล้วยหอมเพิ่มมาให้เราอีก 1 หวี ทั้งที่เราบอกแล้วว่าอาจจะกินไม่ทัน กลัวว่ามันจะงอมไปซะหมด แต่ป้าก็บอกว่ารีบๆ เอาไปเถอะอุตสาห์เลือกหวีที่มันยังเขียวๆ อยู่มาให้

สุดท้ายเราไม่ได้กินกล้วยหวีนั้น เลยไม่รู้ว่ามันหวานมันอร่อยกว่าปกติหรือไม่, แต่ถ้าอยากรู้กัน เราจะไปถามลุงพ่อบ้านของอพาร์ตเม้นท์เราให้นะ

Let thing go

วันนี้เพื่อนสนิทคนนึงส่งฟอร์เวิร์ดเมลมาให้ คิดเอาเองว่าเพื่อนเปลี่ยนชื่อเมลให้เป็น ‘Let thing go’ รู้สึกว่ามันเป็นเมลทื่ถูกจังหวะมากๆ เพราะเรารู้สึกว่าเราควรจะทำอะไรสักอย่าง

การผูกมัดใจตัวเองไว้กับอะไรสักอย่างที่เราทั้งรู้ว่ามันไม่ได้มีผลดีกับตัวเรา หรือ รู้ทั้งรู้ว่าอะไรบางอย่างก็ไม่ได้ยินดีให้เราเอาใจเข้าไปติดด้วย แต่ทั้งๆ ที่รู้แจ้งอย่างนั้น แต่เราก็ดันทำไม่ได้

ไม่ได้บอกว่าวันนี้ พรุ่งนี้จะทำได้

แค่รู้สึกเบื่อๆ กับความรู้สึกด้านเดียว ข้างเดียว

…

วันนี้บ่นๆ อะไรก็ไม่ได้ จบละๆ

รักเล่าเรื่อง…เล่าเรื่องรัก

เดือนกันยายน 2549

เรามีโอกาสไปทำงานเบื้องหลังให้กับคอนเสิร์ตเล็กๆ อบอุ่นๆ ที่มีชื่อหวานปนขมว่า “รักเล่าเรื่อง…ลวงตา” ซึ่งชื่อคอนเสิร์ตก็มาจากบทสนทนาในการพูดคุยระหว่างมื้อค่ำ เราบอกว่าคอนเสิร์ตนี้ส่วนใหญ่มันก็เป็นการเล่าเรื่องรักในมุมต่างๆ (ส่วนใหญ่จะขม) เลยอยากได้ชื่อ “รักเล่าเรื่อง” ซึ่งพี่ศิลปินและหลายๆ คนก็เห็นด้วย แต่พี่ศิลปินบอกว่าขอเติมคำว่า “ลวงตา” เข้าไป เพื่อจะได้สื่อถึงตัวเขาได้ชัดเจน (มองความรักเป็นแบบนั้น) และคำๆ นี้ก็เป็นทั้งชื่อเพลงและชื่ออัลบั้มของพี่เค้าในครั้งนั้นด้วย

 

เดือนกุมภาพันธ์ 2552

เรามีโอกาสได้ส่งงานเขียน (เราเรียกว่าเรื่องสั้นแบบบันทึก) เข้าไปร่วมในหนังสือที่ชื่อว่า “เล่าเรื่องรักระหว่างเรา” ซึ่งหนังสือเล่มนี้เป็นการประเดิมสำนักพิมพ์ร้านเล่า ซึ่งแตกหน่อก่อยอดมาจากร้านหนังสือเล็กๆ แต่น่ารัก บนถนนนิมมานฯ เชียงใหม่ เรื่องสั้นของเราใช้ชื่อว่า “เรื่องรักระหว่างเรา” เพราะอยากให้ตรงกับชื่อหนังสือในครั้งแรก และมันเป็นประโยคที่อธิบายเรื่องราวในเรื่องสั้นได้เหมาะเหม็งที่สุด

 

2 โอกาสที่ต่างวาระ แต่เราคิดเห็นว่ามีจุดมุ่งหมายเดียวกัน นั่นคือ นำเสนอเรื่องของความรักล้วนๆ แต่เป็นความรักในมุมที่หลากหลาย สุดแท้แต่จะคิด จะมอง จะตีความ จะเข้าใจ และ หลงใหลกันไป

เราเองในฐานะที่เป็นคนชอบเล่าเรื่องรัก ชอบเอาเรื่องรักทั้งดีบ้าง แย่บ้าง (ซะมาก) ของตัวเองมาเล่า เลยรู้สึกประหลาดใจแบบยิ้มๆ ที่ชีวิตครั้งหนึ่ง สองครั้ง และหรืออาจจะมากกว่านั้น ที่เราได้มีส่วนเกี่ยวข้องในระยะใกล้กับคอนเสิร์ตและหนังสือดังกล่าว

จะว่าเป็นความบังเอิญก็ได้

จะว่าเป็นความจงใจก็ใช่อีก

…

ในเมื่อชีวิตดำเนินไปด้วยความรัก และความรักทำให้ชีวิตดำเนินไปได้

เราก็คงต้องพันพัวเป็นวัวพันหลักกับความรักเรื่อยไปอย่างไม่รู้จบ