Archive for March, 2009

สัปดาห์หนังสือ

Posted in ชีวิตประจำวัน, ทำอะไรต่อมิอะไร, บางวันเวลา, วันว่าง, สบายใจ, หนังสือ, ไปไหนต่อไหน on March 30, 2009 by mahnakorn

books

ถือเป็นการเริ่มต้นสัปดาห์แห่งการอ่านหนังสือของเราอีกครั้ง หลังจากที่ไม่ได้อ่านหนังสืออย่างจริงจังมาสักเดือนนึงได้แล้ว (อย่านับนิตยสารเลยละกัน) อาจเป็นเพราะช่วงที่ผ่านมาหนังสือที่ซื้อเอาไว้หมดสต็อกและเราขาดแคลนเงินทองที่จะไปซื้อหาเพิ่มด้วย

วันนี้สบโอกาสแอบส่ง MSN บอกเจ้านายว่าขออนุญาตไปเดินที่งานหนังสือ พอเจ้านายโอเคเลยเก็บข้าวของแล้วมุ่งหน้าสู่งานสัปดาห์หนังสือทันที ก่อนมุดใต้ดินก็กดเงินไปหนี่งพันบาทไทย บอกตัวเองว่าเงินหมดเมื่อไหร่ก็กลับ

เราเลือกเดินไปร้านขายหนังสือเก่าเป็นอันดับแรกเหมือนทุกครั้ง แต่ครั้งนี้เหมือนเหนื่อยๆ เนือยๆ ทั้งที่คนก็ไม่ได้พลุกพล่านมากอย่างที่นึก เราเดินๆ แตะสันหนังสือแต่ก็ไม่ได้หนังสือเก่า หนังสือมือสองมาเลยสักเล่ม

ครั้งนี้ได้หนังสือพิมพ์ใหม่เอี่ยม แต่มีทั้งพิมพ์ครั้งแรกและพิมพ์หลายครั้ง

และก็ยังมองหานักเขียนคนเดิมๆ สำนักพิมพ์เดิมๆ

น่าเสียดายที่บูธสุดท้ายที่เราเจอคือ open book เราสอยมาได้แค่เล่มเดียวเพราะเงินเกินงบไปหลายร้อยแล้ว จะยื่นบัตรเครดิตให้เค้าก็รับแต่เงินสด และกว่าเราจะรู้ตัวอีกทีไหล่ก็เอียง และขาก็ลากเอามากๆ

ตั้งแต่พรุ่งนี้เช้าเป็นต้นไปจะเริ่มอ่านหนังสือแล้วจ้า

เรียกมันว่า…เค้า

Posted in ขำขัน, คิดอะไรไปเรื่อย on March 29, 2009 by mahnakorn

“เราก็เอาเค้ามาปอกเปลือก”

“ปอกเปลือกเค้าเสร็จแล้วเราต้องทำยังไงต่อคะ”

“เราก็….เค้า….”

“จากนั้นเราจะทำอะไรกับเค้าดีคะ”

“เราเอาเค้าที่ได้…..แล้วเราก็เอาเค้า…..”

“…..เค้า…..”

“เค้า…….เค้า”

“หน้าตาเค้าหน้าทานมากเลยค่ะ”

บทสนทนาที่เหมือนจะไม่รู้เรื่องข้างบนนั่น เราจำลองแบบไม่เกินจริงมาจากรายการทำอาหารชาววังรายการหนึ่ง ซึ่งเราดูเพราะอยากรู้การทำ ‘มะกรูดเชื่อม’ เพราะเราไม่เคยได้ยินชื่อมัน ไม่เคยเห็นว่ามันมีขายที่ไหน ซึ่งก็แน่ล่ะว่าเราต้องไม่เคยกินแน่ๆ

แต่การอุตส่าห์นั่งดูของเราก็กลายเป็นการรำคาญพิธีกรและวิทยากร และพาลไปจับผิดไปแทนเพราะทั้งสองคนใช้คำแทน “มะกรูด” ว่า “เค้า” ตลอดทั้งรายการ พูดจนเรารู้สึกว่าตอนนี้คำว่า “มัน” ที่เคยเข้าใจว่าใช้แทนสัตว์ หรือ สิ่งของนั้นมันกลายเป็นคำหยาบไปแล้วหรือไร ทำไมคนสมัยนี้ถึงไม่เคยพูดกัน

จริงๆ ไอ้วัฒนธรรม “เค้า” ก็เริ่มแพร่หลายมาพักใหญ่มากแล้วในแวดวงดารา ที่มักจะเล่าถึงสัตว์เลี้ยงของตนด้วยความรักและให้เกียรติด้วยการเรียกแทนตัวมันว่า “เค้า” ซึ่งจะว่าไปมันก็ถือว่าดีนะ ที่ให้ความเอ็นดูสัตว์เลี้ยง แต่บางทีมันมากไปจนทุเรศและดูกระแดะ บางทีลามปามไปถึงข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ นานา

ไม่เข้าใจว่าถ้าไม่สะดวกใจที่จะเรียกว่า “มัน” ก็เรียกชื่อเฉพาะที่ตั้งขึ้นมา หรือ เรียกคำนามก็ได้ เช่น เก้าอี้ตัวนี้ซื้อมาเมื่อ… แทนการพูดว่า ซื้อเค้า (เก้าอี้) มาเมื่อ…

เราพอจะเข้าใจการเคลื่อนไหวและเปลี่ยนแปลงของภาษา แต่บางครั้งก็อดที่จะทุเรศใจไม่ได้ ใครที่ออกจะไม่เห็นด้วยกับ “เค้า” (เจ้าของบล็อก) ก็ต้องขอโทษด้วย เพราะ “เค้า” (เจ้าของบล็อก) ก็ยังเรียกสัตว์, สิ่งของ หรือคนที่เกลียดขี้หน้าว่า “มัน” อยู่จนถึงวันนี้  และไม่มีแนวโน้มที่จะเรียกแมว หมา เก้าอี้ โซฟา โทรทัศน์ หรืออะไรต่อมิอะไรที่บ้านว่า “เค้า” แม้สักเสี้ยวใจ

ต้อนรับซัมเมอร์!

Posted in ชีวิตประจำวัน, ทำอะไรต่อมิอะไร, บางวันเวลา, วันว่าง, อากาศ, อารมณ์, เรื่องดีดี, ใครบางคน, ไปไหนต่อไหน on March 17, 2009 by mahnakorn
  • ไม่ได้ตัดผมสั้นแบบนี้มาสัก 2-3 ปีแล้วมั้ง เมื่อวานไปให้ช่างเอาออกซะโล่งต้นคอไปเลย เรียกว่าตัดเพื่อต้อนรับลมร้อนๆ และเพื่อลดทอนอายุขัยที่นับวันจะเพิ่มขึ้น ต้องใช้วิธีนี้เพราะริ้วรอยเราหยุดไม่อยู่แล้ว เผื่อว่าทรงผมจะช่วยพรางตาได้บ้าง แล้วเราก็ชอบความรู้สึกสดใหม่ที่เกิดขึ้นหลังการตัดผมจริงๆ เวลาเบื่อๆ ชีวิต เหนื่อยกับการงาน ก็ทดท้อกับหัวใจเราก็ชอบไปเล็มผม แต่ครั้งนี้ตัดออกไปเยอะมากกก เลยตื่นเต้นๆ และตื่นตัวตลอดเวลา…เป็นไรมากป่ะเนี่ย

 

  • วันศุกร์ที่แล้วโดดงาน (จริงๆ ก็เขียนใบลาล่วงหน้าอ่ะนะ) แล้วชวนใครบางคนไปเดินเล่นที่มิวเซียมสยาม เพื่อจะพบว่านิทรรศการลูกปัดปิดให้ชมชั่วคราวจ้ะ แต่ก็ยังได้เดินดูนิทรรศการติดตั้งถาวรแบบฟรีๆ ใครอยากไปเดินดูนิทรรศการว่าด้วยความเป็นไทย และวิธีการนำเสนอในแบบต่างๆ (ตัวหนังสือมันเยอะไปหน่อย) ก็ไปเข้าชมกันได้แถวปากคลองตลาด และจะเริ่มเก็บค่าเข้าชมตั้งแต่วันที่ 2 เมษายนนี้นะจ๊ะ

 

  • กำลังคิดว่าหลังสงกรานต์จะหอบเสื้อผ้าไปแอ่วทะเลที่ไหนดี คิดๆ เอาไว้ว่าอยากไปพงัน-เกาะเต่า อีกใจก็อยากไปภูเก็ต-พีพี และอีกใจก็อยากไปเรียนดำน้ำที่เกาะยาวน้อย ไม่รู้เลยจะได้ไปไหน และจะได้ไปจริงๆ หรือเปล่า รอลุ้นๆ

 

  • เพื่อนสนิทกำลังจะเปิดร้านเหล้า (ปั่น) เล็กๆ สงสัยว่าร้อนนี้จะได้เมาหลายยก

cut wemuseumsiam

someday we’ll know

Posted in ความหลังครั้งเก่า, ติดตรึงใจ, สนามหลวง, ใจหาย on March 12, 2009 by mahnakorn

“ความเปลี่ยนแปลงเป็นนิรันดร์”

อะไรต่อมิอะไรในชีวิตเล็กๆ ของเราก็มีความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นในทุกชั่วโมง ในทุกวัน บางอย่างมันชัดเจน แต่บางอย่างเราแทบไม่รู้สึก ไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ สรุปแล้วก็คือ ความเปลี่ยนแปลงมันอยู่คู่กับเราคล้ายเป็นเงาตามตัว เพียงแต่เราจะสังเกต รู้สึก ยอมรับ และ ใช้ชีวิตร่วมกับมันได้มากน้อยแค่ไหนเท่านั้นเอง

ความเปลี่ยนแปลงที่ค่อยๆ เกิดขึ้นล่าสุดในชีวิตเรา,

เรารู้สึกมาสักพักแล้ว และมันก็กำลังเกิดขึ้นจริงอย่างที่แอบคิด และถึงแม้จะคิดๆ ไว้แล้วว่าถ้าเกิดจริงก็คงต้องทำใจยอมรับ เอาเข้าจริงก็ทำใจยอมรับได้ยากเหมือนกัน

เราขอเรียกความรู้สึกกับเหตุการณ์ล่าสุดว่า ‘ใจหาย’

ไม่มีใครรู้ว่าวันพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้นและชีวิตเราจะเป็นอย่างไร

แต่อย่างน้อยในวันที่ผ่านๆ มาเกือบ 4 ปี เราก็ใช้เวลาและทุ่มเทอย่างเต็มที่แล้ว

ที่เหลือก็แค่ ทำใจยิ้มรับและพยายามหาทางก้าวต่อไป, ส่วนว่าจะเป็นทางไหน อะไร ยังไง เดี๋ยวเอามาเล่าให้ฟังกันแน่ๆ

สร้างสรรค์

Posted in ขำขัน, ติดตรึงใจ, ฟังเพลง on March 10, 2009 by mahnakorn

หลังจากที่อึ้งและแอบอวยในใจไปกับไอเดียสร้างสรรค์ของการรวมกันเฉพาะกิจของ 2 ศิลปินลูกทุ่ง ในชื่อของ ‘ก็อต-ไมค์’ ไปแล้ว

ล่าสุดทางฝั่งลาดพร้าว (เข้าใจว่าอย่างนั้น) ก็มีโปรเจ็คลูกทุ่งมาให้เราอึ้ง ทึ่ง และต้องร้องว่า “โว้ว…สร้างสรรค์” ออกมา

แต่แค่แอบอวยคนเดียวคงไม่พอ

เลยต้องขอเขียนถึงการรวมตัวกันของ 4 ศิลปินในนาม ‘จตุรทุ่ง’

ผ่าง!

หนู มิเตอร์-หลวงไก่-บ่าววี-วิด ไฮเปอร์

หน่ะ หน่ะ นี่มันเป็นการรวมตัวของ 4 เทพลูกทุ่งยุคใหม่เลยนะเนี่ย

เทียบได้กับ ‘Mission4Project’ สมัย ‘โดม-เจมส์-จอนนี่-วอย’ เลย

ให้ตายเหอะ อิชั้นชอบชื่อนี้จริงๆ ค๊า

Best in Time-อายุของความทรงจำ

Posted in ดูหนัง, ติดตรึงใจ, อารมณ์, ใครบางคน on March 5, 2009 by mahnakorn

ความทรงจำเหมือนอาหารกระป๋อง,

จะกินวันนี้ หรือ วันพรุ่งนี้ หรือ อีกเก็บไว้กินหลายๆ วันข้างหน้าก็ได้ แต่มันมีอายุการกิน มีอายุการใช้งาน มันมีวันหยดอายุ

ข้อจำกัดในเรื่องระยะเวลา ไม่ได้มีแค่กับปลากกระป๋อง, ของทุกอย่างบนโลกล้วนเป็นเช่นนั้น

ความจำ-ความทรงจำ-สมองของมนุษย์ก็เป็นเช่นเดียวกัน

“ไม่เร็วก็ช้าคนเราก็ลืมกัน”

ตัวละครตัวหนึ่งพูดเอาไว้คล้ายๆ อย่างนี้

แต่อีกตัวละครหนึ่งบอกว่า

“ในโลกนี้ไม่มีหรอกคนที่ไม่ลืมน่ะ ขึ้นอยู่กับจะลืมเร็ว หรือช้าเท่านั้นเอง”

ume

“ความจำสั้น แต่รักฉันยาว”

หนังที่เล่าเรื่องของความรัก-ความทรงจำ-การลืม-การจำ-การเริ่มต้นใหม่-การปล่อยวาง-เวลา โดยมีตัวละครหลัก 4 ตัวที่ผูกโยงเกี่ยวพันกันอยู่ด้วยความรู้สึกด้านดีๆ และแม้จะมีเรื่องไม่ดีผ่านเข้ามา แต่หลายๆ อย่างจะคลี่คลายลงได้ด้วยตัวมันเองเมื่อเวลาผ่านไป และด้วยหัวใจที่บริสุทธิ์ จริงใจ

ดูจบแล้วรู้สึกว่าชอบ,

เป็นหนังเรื่องแรกของพี่สิน ยงยุทธที่ชอบ ชอบมาก และอยากบอกต่อ

ต้องให้เครดิตกับบทหนังด้วยว่าดีอย่างน่าสนใจและน่าจับตามอง

การตัดต่อราบรื่นไม่รู้สึกสะดุด

เพลงประกอบที่เลือกมาใช้ถูกใจ เหมาะ และลงตัวจริงๆ

การแสดงของนักแสดงกลมกลืนเข้าขา แม้จะมีสะดุดๆ บ้างกับบางคนสองคน แต่โดยรวมยังใช้ได้

ตัวหนังดำเนินไปอย่างเรียบๆ แต่ไม่เรื่อยๆ ไม่ฟูมฟาย ไม่ยัดเยียด ไม่เลอะเทอะ จังหวะเหมาะ ทำให้อิ่มกำลังดี

มุขตลกในหนังขำใช้ได้, ยิ้มๆ ได้ตลอดเรื่อง ไม่ฝืด ไม่เฝือ แต่น่าจดจำ

ถ้าความทรงจำที่เราอยากเก็บไว้นานๆ จะถึงคราวเลอะเลือน,

แต่อย่างน้อยครั้งหนึ่งเราเคยได้ยิ้มกับมัน

แค่นั้นก็อาจเพียงพอในอายุขัยชีวิตของตัวเอง

ใหญ่-ชิด-สด

Posted in กิจกรรมพิเศษ, ความหลังครั้งเก่า, คอนเสิร์ต, ติดตรึงใจ, ฟังเพลง on March 4, 2009 by mahnakorn

เมื่อวานมีโอกาสได้ไปนั่งฟัง 2 ผู้ยิ่งใหญ่ร้องเพลงให้ฟังสดๆ แบบใกล้ชิด ที่มีเพียงกระจกหนาๆ ในสตูดิโอของเอไทม์กั้นเท่านั้น แม้จะขึ้นไปที่สตูดิโอชั้น 38 เพราะเจ้านายคะยั้นคะยอให้ไปช่วยเชียร์ ไปเป็นหน้าม้าให้เจ้านายอีกคนก็ตาม แต่พอไปถึงแล้วก็ไม่อยากจะกลับลงมาเลยทีเดียว

live

การได้ฟังเพลงจากในยุคที่เราเติบโตมา จากศิลปินที่เราไม่มีข้อกังขาเรื่องน้ำเสียงและเทคนิคการร้อง, มันเป็นความรู้สึกที่เหมือนย้อนเวลากลับไปในสมัยนั้น สมัยที่เพลงส่วนใหญ่ฟังได้อย่างไม่มีพิษภัย และเป็นเพลงที่ทำให้เรานั่งนึกภาพตามเนื้อเพลง เหตุเพราะภาษาและถ้อยคำที่ใช้มันคล้ายจะธรรมดาแต่สวยงามจนติดหู ติดใจ ติดอยู่ในอารมณ์ซะเหลือเกิน

ถ้าใครอยากจะฟังแบบยิ่งใหญ่ๆ ใกล้ชิดๆ และสดๆ ก็ขอเชิญหาซื้อบัตรได้แล้วตั้งแต่เมื่อวาน

รายละเอียด

คอนเสิร์ตปั่น-ชรัส 2 ผู้ยิ่งใหญ่

แขกรับเชิญ 4 คน คือ มิ้นท์ มาลีวัลย์, ตุ๊ก วิยะดา, ป๊อบ แคลอรีส์ บลา บลา และ ลุลา

แสดงวันที่ 28 มี.ค. เวลา 19.00 น. หอปรชุมใหญ่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (ท่าพระจันทร์)

ตรวจ (ใน) ร่างกาย

Posted in ทำอะไรต่อมิอะไร, สบายใจ, เรื่องดีดี on March 3, 2009 by mahnakorn

inside

วันนี้เราไปตรวจร่างกายประจำปีมา

ครั้งนี้ก็เป็นครั้งที่ 4 แล้ว ที่ต้องเตรียมอดน้ำ งดอาหารตอนกลางคืน

แต่ปีนี้ไม่เหมือนเมื่อ 3 ครั้งก่อน เพราะเราขอเพิ่มโปรแกรมการตรวจเองด้วย ซึ่งต้องจ่ายเงินเพิ่ม แต่โอเคไม่มีปัญหาอะไร เพราะเจ้าหน้าที่บอกว่ามันเป็นราคาลดพิเศษ ซึ่งเราว่าจริง แต่ที่เราเลือกตรวจเพิ่มเพราะอายุอานาม และการตระหนักถึงความสำคัญของการมีร่างกายที่ดี และคิดว่าไหนๆ ก็ต้องตรวจแล้ว เอาให้เสร็จไปในวันเดียวซะเลย ไม่งั้นอาจจะไม่มีเวลา หรือลืมๆ ที่จะต้องไปตรวจก็ได้

ที่เราเพิ่มให้ทางโรงพยาบาลตรวจ คือ

ตรวจสมรรถภาพการทำงานของตับ

ตรวจระดับกรดยูริก

ตรวจสมรรถภาพการทำงานของไต

ตรวจระดับไขมันเลือด

ตรวจอัลตร้าซาวด์ช่องท้องส่วนบน และ ส่วนล่าง

ซึ่งทุกข้อยกเว้นอัลตร้า ซาวด์ก็ไม่มีอะไรมาก แค่เจาะเลือด 1 ครั้งแล้วก็ให้เค้าวิเคราะห์ผลเพิ่มไปก็เท่านั้น แต่อันล่างเป็นครั้งแรกที่ได้ทำ ตื่นเต้นเล็กน้อย ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังอุ้มลูกในท้องไปถ่ายรูปยังไงยังงั้น

นอกจากตื่นเต้นแล้วก็เพิ่งรู้ว่าการตรวจช่องท้องส่วนล่างต้องทำให้กระเพาะปัสสาวะมีน้ำอยู่เต็ม หรือคืออาการที่เราปวดฉี่โคตรๆ เหมือนจะราดมิราดแหล่แล้วนั่นเอง เพราะถ้ากระเพาะปัสสาวะมันเป่งก็จะไปดันลำไส้ให้ขยับขึ้นไปอยู่ข้างบน ซึ่งจะทำให้คุณหมอส่องเห็นอวัยวะอื่นๆ เช่น มดลูก, รังไข่ หรือ ต่อมลูกหมาก ได้ชัดเจนเต็มตา

เพราะต้องทำให้ตัวเองปวดฉี่มากๆ เลยทำให้คนที่ต่อคิวรอตรวจ ต้องบิวท์ตัวเองด้วยการดื่มน้ำอั้กๆ กันใหญ่ เพราะถ้าน้ำยังไม่เต็มกระเพราะพอ คุณหมอก็จะไล่ลงมาไปเพิ่มน้ำ เราซัดน้ำไปรวดเดียว 5 แก้ว แล้วยกมากินระหว่างรออีก 2 แก้ว รู้สึกตัวเองพะอืดพะอมมากกว่าที่จะปวดฉี่ แต่ก็เป็นผลดีนะ ขึ้นตรวจปุ๊บผ่านทันที

รูปภาพเครื่องในของเราถูกปริ้นท์ออกมาจากเครื่องยาวเหยียด

คุณหมอส่องๆ อ่านๆ ดูแล้วจดยิกๆ บอกว่าปลอดภัยดี ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง

โล่งงงงง

ลืมบอกว่าไอ้เจลที่คุณพยาบาลละเลงให้บนหน้าท้องมันเย็นเจี๊ยบบบบบบบ ความรู้สึกแรกคือ สะดุ้งโหยง

เธอเห็นฟ้าร้องฟ้าคะนองนั้นไหม?

Posted in ชีวิตประจำวัน, ธรรมชาติ, อากาศ on March 2, 2009 by mahnakorn

พายุฤดูร้อนมาต้อนรับลมร้อนแล้ว

เป็นช่วงเวลาแห่งความกระอักกระอ่วน จะพกร่มไม่พกร่มดี จะร้อนธรรมดาหรือร้อนมาก

หลายคนอาจป่วยในช่วงเวลานี้ แบบว่าครั่นเนื้อครั่นตัว หรือ อาจเป็นหวัดแดด

ดูแลรักษาร่างกายกันให้ดีๆ

ใครที่เสี่ยงตากผ้าไว้แล้วไม่อยู่บ้าน ระวังจะจ๋อยแบบเรา

sunset