ออดๆ แอดๆ

ออดๆ แอดๆ ไม่ใช่เสียงเครื่องดนตรีพื้นบ้าน แต่เป็นการเจ็บป่วยนิดๆ หน่อยๆ แต่ก็เป็นอยู่นั่น ไม่หายสนิทสักที ก็เหมือนเราในช่วงวัยที่อายุนำหน้าด้วยเลข 3 เป็นอะไรโน่นนิดนี่หน่อย ไม่ถึงกับร้ายแรง แต่ก็หงุดหงิดและทำให้ไม่สบายใจเพราะกลัวว่าจะเป็นอะไรที่มันใหญ่โต

เมื่อวานนอนซมอยู่ที่ห้อง,

ใช้คำว่านอนซม เพราะนอนทั้งวัน ตื่นมาเข้าห้องน้ำและดื่มน้ำบ้างทุกๆ สองชั่วโมง ไม่หิว ไม่อยากลุกไปไหน ไม่มีเรี่ยวแรง แต่ก็ต้องออกไปซื้อข้าวมากิน เพราะจะได้กินยา

อาการป่วยเมื่อวานเดาสาเหตุว่าน่าจะมาจากการโดนลม โดนแดด และโดนฝนจากการไปเที่ยว และคงผสมกับการอ่อนเพลียจากการเดินทางเข้าไปด้วย เลยทำให้ร่างกายมึนๆ ไม่สมบูรณ์ แถมยังปวดหัวอย่างหนัก เหมือนมีใครกดหัวข้างขวาเราไว้จนลุกไม่ขึ้น

การที่อายุขึ้นเลขสามนอกจากเราจะเจ็บออดๆ แอดๆ บ่อยขึ้นแล้ว ยังมีอาการแปลกๆ ที่เราไม่เคยเป็นมาก่อน แต่ในช่วง 2-3 ปีหลังเป็น และเป็นมากขึ้นเรื่อยๆ ด้วย เช่น

อาการท้องอืดอย่างหนักในช่วงก่อนมีประจำเดือน จากเมื่อก่อนแค่ท้องอืด ท้องเสียวันสองวันก็หาย แต่เดี๋ยวนี้เป็นล่วงหน้าสักหนึ่งหรือสองอาทิตย์ แถมอืดอย่างรุนแรงจนเวียนหัว พะอืดพะอมเหมือนจะอาเจียนตลอดเวลา บางครั้งตัวสั่นและน้ำตาไหล

อาการแขนขาไม่มีแรงในตอนเช้า จริงๆ เราพอจะรู้ว่าแขนเราไม่ค่อยมีแรงนะ ตอนเรียนจบใหม่ๆ เคยเข้าไปทำกายภาพบำบัดด้วยเพราะอยู่ๆ แขนข้างขวาก็ยกไม่ขึ้นเหมือนเป็นคนพิการไปโดยไม่ทราบสาเหตุ แต่ช่วงหลังนี่ตอนเช้าๆ จะปวดๆ แขนเหมือนไปยกของหนักมา มันจะไม่มีเรี่ยวแรง บิดก็ปวด ใช้งานไม่ค่อยปกติ บางวันมือก็บวม ขยับข้อมือลำบากมาก

นั่นคือ อาการที่เป็นบ่อยๆ และหงุดหงิดมากด้วย

บางทีนี่อาจจะเป็นการฟ้องว่าเมื่อก่อนเราใช้ร่างกายแบบไม่ถนอมมันมากแค่ไหน แต่จะให้ย้อนเวลากลับไปแก้ไขก็ไม่ทันแล้ว และถึงกลับไปแก้ได้บางทีเราก็อาจจะเลือกทำแบบเดิม

ตอนนี้เลยได้แต่ดูแลตัวเองในหลายๆ ทางเท่าที่ทำได้ เพื่อจะได้มีชีวิตอยู่บนโลกนี้ได้นานและสุขกายขึ้นอีกหน่อย ทั้งเรื่องอาหารการกิน, การพักผ่อน และ การบริหารร่างกาย

ใครที่ยังประมาทกับร่างกายของตัวเอง ก็ขอให้กันมาเอาใจใส่มันได้แล้วนะ,

ช้าไปจะเสียใจทีหลัง