เรื่อง (ไม่) เล็ก

วันนี้คุย MSN กับเพื่อนคนนึง

เราทักไปเพราะเห็น Display Name ของเพื่อนแปลกๆ แต่ก็ไม่ได้คิดว่าจะมีเรื่องอะไร แค่อยากอัพเดทข่าวคราวของเพื่อน เพราะช่วงนี้เพื่อนลงเรียนป.โทไปเลยไม่ได้สังสรรค์ ไม่ได้นัดเจอกันบ่อยเหมือนเคย

แต่แล้วไอ้ลางสังหรณ์ของเรามันก็ทำงานดีจริงๆ,

อาจเป็นสายเลือดของแก็งค์เสือก ที่มีประสาทสัมผัสไวกับเรื่องชาวบ้านเสมอ

เพื่อนบอกเราว่าตัดความสัมพันกับคนที่คบกันแล้วเมื่อวันศุกร์อย่างงงๆ แล้วก็เล่ารายละเอียดให้เราฟังว่าทะเลาะกันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง เรื่องไม่เป็นเรื่องแต่เป็นเรื่องขึ้นมานี้มันรบกวนใจเพื่อนเรา จนเพื่อนถามเราว่า

“คนเราจะต้องเลิกกันด้วยเรื่องเล็กๆ เหรอ?”

ไอ้เราในฐานะคนที่ชอบคิดเล็กคิดน้อยเลยบอกไปว่า เรื่องเล็กนี่แหล่ะที่หลายๆ คนมองข้าม

คนบางคนทำผิดเรื่องเล็กนิดเดียว แต่ถูกแฟนโกรธขนานใหญ่ เพราะไอ้เรื่องเล็กขี้ประติ๋วนั่นมันอาจบ่งบอกถึงนิสัย อาจทำให้เรารู้ได้ถึงความคิด หรือความรู้สึกของคนๆ นั้นได้อย่างชนิดที่คนทำยังไม่รู้ตัวซะด้วยซ้ำ

หรือเรื่องบางเรื่อง เราอาจคิดไม่ถึงว่ามันจะกระทบใจ หรือไปทิ่มแทงใจดำเค้าเข้า เพราะคนบางคนมีจุดอ่อน มีจุดที่แตะไม่ได้ต่างกัน ที่นี้พอเราแตะปุ๊บอารมณ์โกรธมันเลยติดปั๊บ เราเลยงงๆ ว่าเราทำผิดอะไร หรืออาจจะคิดไปว่าเค้าเป็นอะไรเรื่องแค่นี้เอง

คำว่า ‘เรื่องเล็ก’  หรือ ‘เรื่องแค่นี้’ ของแต่ละคนมันมีน้ำหนัก มีขนาดไม่เท่ากัน

ประเด็นมันเลยอยู่ตรงนี้,

ถ้าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งทำเรื่องเล็กให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมาแล้ว อีกฝ่ายจะยอมรับ หรือ จะทนมันได้ไหม ซึ่งเราจะรู้ได้ก็โดยการให้เวลาตัวเอง และให้เวลาใครคนั้นได้ถามใจตัวเองสักพัก จากนั้นก็มาคุยมาเคลียร์กันว่าจะเอายังไงต่อ

ทางออกมันก็มีแค่สองทางอย่างที่รู้,

ต่อไป

กับ

จบไป

ไม่มีใครอยากเลิกคบกับใครด้วยเรื่องขี้ประติ๋ว

แต่ถ้าเรื่องเล็กๆ มันบังตาเค้าจนทำให้เค้าลืมเรื่องใหญ่ๆ ที่เคยมีกันมา

เราก็คงได้แต่ทำใจแล้วก็พยายามมองการเลิกคบกันให้เป็นเรื่องเล็กๆ ในหัวใจแก้แค้นกลับไปเท่านั้นเอง