โรคติดตัว

วันนี้ลางานช่วงบ่ายไปหาหมอมา

จริงๆ ขอใบส่งตัวจากฝ่ายบุคคลเอาไว้ ตั้งใจว่าจะไปตรวจพรุ่งนี้สายๆ แต่ด้วยความปวดระบมและอาการหงุดหงิด เลยขออนุญาตเจ้านายไปซะวันนี้เลย

ใช้เวลาช่วงบ่ายๆ ราว 2-3 ชั่วโมงอยู่ที่โรงพยาบาล ก่อนจะกลับบ้านมาด้วยอาการเครียดปนเศร้าและเซ็ง

…

“น่าจะเป็นโรคข้ออักเสบรูมาตอยด์นะ”

คุณหมอที่เชี่ยวชาญด้านไขข้อกระดูกบอกเรา ตอนที่เรายื่นข้อมือบวมๆ อูมๆ ให้ดู

“เป็นโรคที่ไม่มีสาเหตุ และรักษาไม่หายนะครับ ที่เราทำได้ก็แค่ควบคุมไม่ให้อาการมันร้ายแรง และจะทำให้มันทุเลาลงได้” นั่นคือคำตอบและเป็นความจริงที่เราถามหมอด้วยความอยากรู้และความหวัง

เรื่องของเรื่องคือ

ระยะ 3-4 เดือนมา เราสังเกตว่าตื่นนอนตอนเช้า ข้อมือและข้อนิ้วเราจะบวม โดยมาข้างขวาจะเป็นหนัก อาการของมันคือ ปวดๆ บางครั้งบวมมากถึงขนาดกำมือไม่ได้ และใช้งานมือข้างนั้นไม่ได้เลย จะอาบน้ำหรือทำอะไรก็ทรมาณและหงุดหงิดมากๆ

บางครั้งเป็นแค่วันเดียว แต่ช่วงหลังเป็น 3-4 วันติดกัน แล้วก็จะถี่มากขึ้นด้วย หลายๆ คนที่ได้รู้อาการเลยเดากันว่าน่าจะเป็นไอ้โรคที่ว่านั่นแหล่ะ แล้วมันก็เป็นจริงๆ ซะด้วย ซึ่งเราก็อยากจะให้หมอบอกเราว่ากล้ามเนื้ออักเสบหรืออะไรที่ไม่ใช่โรคซะมากกว่า

…

หลังจากที่หมอตรวจเสร็จก็ให้เราไปเจาะเลือดและเอ็กซเรย์ดูอีกที ก่อนจะมาฟันธงหลังดูผลแล้วว่าเราก้เป็นจริงๆ นั่นแหล่ะ หมอบอกว่าจะให้ยามากินเพื่อดูอาการและเป็นเหมือนเช็คว่าร่างกายเราควรต้องกินยาระดับไหน จะต้องลดหรือเพิ่มปริมาณและความแรงของฤทธิ์ยาหรือเปล่าค่อยมาว่ากันอีกราวๆ 2 สัปดาห์หลังจากนี้

ส่วนยาที่ให้มากินคราวนี้ก็จัดว่าเป็นยาอันตราย ชาวบ้านจะมากินสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้ ต้องกินตามที่หมอสั่งเท่านั้น แต่ที่เราเซ็งและเหนื่อยหน่ายอย่างจริงจัง คือ ผลข้างเคียงของยา

เอาอย่างง่ายๆ ก่อนเลย คือ เราไม่ชอบกินยา เราเกลียดการกินยา เพราะตอนเด็กเราขี้โรคมาก ต้องกินยาบ่อยๆ ทำให้เราเหม็นและกลัวยา โดยเฉพาะยาเม้ดจะกินยากมาก เราเลยฝังใจว่าคนที่กินยาคือ คนที่เป็นโรค หรือเจ็บป่วย ซึ่งมันจะส่งผลต่อจิตใจเรา ช่วงไหนที่ต้องกินยาจะรู้สึกเนือยๆ ไม่ค่อยอยากจะทำอะไร อยากนอน อยากพัก ทั้งที่บางทียาตัวนั้นก็ไม่ได้ทำให้ง่วง แต่มันเป็นผลทางใจไง

ส่วนข้อที่ซีเรียสกว่าการที่ต้องกินยาทุกวัน คือ ยาที่หมอให้มามันจะทำให้ภูมิคุ้มกัน ภูมิต้านทานของร่างกายลดลง หมอจึงกำชับด้วยความเป็นห่วงว่า “ต้องทานอาหารสะอาดๆ”

ส้มตำ, ยำ, หอยแครงลวก ฯลฯ

และอะไรจำพวกที่สุกๆ ดิบๆ ที่ดูแล้วไม่สะอาดแน่ๆ เราต้องงด อย่างน้อยก็ช่วง 2 อาทิตย์ท่กินยาชุดแรกเนี่ย

อย่างผักสดๆ ตามร้านอาหาร หมอก็ไม่แนะนำ บอกว่าให้ซื้อมากินเองดีกว่าจะได้ล้างให้สะอาดก่อน เพราะเคยมีการตรวจเจอเชื้อไทฟอยด์ที่ผักสดมาแล้ว หมอบอกว่าไม่ควรเสี่ยง

…

กลับบ้านมาแล้วคิดเรื่องคำเตือนและคำบอกหลายๆ อย่างของหมอ, น้ำตาไหล

โอเค, ถึงโรคนี้จะไม่ใช่โรคร้ายแรงอะไร แต่มันก็ไม่มีวันหายขาด นั่นหมายความว่าเราต้องทรมาณและหงุดหงิดกับมันไปตลอดชีวิต กลายเป็นว่าเราทำงานงกๆ เพื่อมาซื้อยากินระงับอาการว่างั้น (แม้ว่าจะมีสวัสดิการดีๆ จากบริษัท แต่เดี๋ยวก็หมด และเราคงไม่ได้อยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิต)

คิดแล้วมันเหนื่อยใจ เครียด

…

ปลายเดือนนี้ก็เตรียมไปพบหมอเพื่อเช็คอาการและให้เค้าเจาะเลือดไปตรวจอีก ซึ่งหมอบอกว่าต้องทำใจนะ เพราะอาจจะต้องเรียกมาเจาะเลือดทุกๆ 3 เดือน แล้วอาจจะขอเชคเม็ดเลือดขาวเราด้วย กลัวว่ามันจะน้อยเกินไป…อืม

ใครที่ไม่มีโรคติดตัวตามกันเป็นเงาอย่างนี้ ก็ขอให้พึงระลึกไว้เลยว่าโชคดีกันขนาดไหน ขอเตือนด้วยความจริงใจว่าใช้ชีวิตกันอย่างถนอมและเอาใจใส่เรื่องสุขภาพกันหน่อยนะ จะได้ไม่ต้องตามรักษากันไปเรื่อยๆ แบบนี้