หลายสิ่งเปลี่ยน ‘ปาย’

กุมภาพันธ์ 2544

น่าจะเป็นครั้งล่าสุดที่เราได้ไปปาย

ครั้งนั้นไปกับเพื่อนฝูง ก่อนที่จะแยกย้ายกันกลับบ้านหลังเรียนจบ

ถ้านับนิ้วเอา, นี่ก็คงปาไป 8 ปีกว่าแล้ว

ไม่คิดว่าจะยาวนานขนาดนั้น ทั้งๆ ก็ไปเชียงใหม่ปีละหลายครั้งตั้งแต่เรียนจบ

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเราไม่มีโอกาสได้ไปซะที

เรารับรู้ข่าวคราวและเรื่องราวของอำเภอปาย เมืองเล็กๆ ในทิวเขาผ่านทางเพื่อนบางคนที่ได้กลับไปอีกบ่อยๆ และทางกระทู้รีวิวในเว็บต่างๆ ที่ทำให้เราตกใจอยู่เรื่อยๆ ถึงความฮอตฮิตติดอันดับเมืองน่าเที่ยว และความเปลี่ยนแปลงต่างๆ นานาที่เกิดขึ้น

แม้จะทำใจกับความเปลี่ยนไปแต่พอไปเห็นเข้าจริงๆ ก็ผงะด้วยความตกใจ

ร้านรวง บ้านเรือนในถนนเส้นเล็กๆ เส้นเดิมผุดขึ้นมาเหมือนคนแปลกหน้า เราแทบจำอะไรไม่ได้

เกสต์เฮ้าส์เล็กๆ หลายที่ถูกน้ำปายและน้ำเงินพัดไป

ร้านข้าวถูกๆ ที่เคยกินก็ไม่อยู่ เราต้องกินผัดกะเพราจานละ 70 บาท!

 

มองปายในวันนี้ที่เราไปหา

เหมือนเพื่อนคนนึงที่ไม่ได้เจอกันนาน เจอกันอีกทีก็จำมันไม่ได้เพราะดันไปทำหน้ามาใหม่ อาจจะทำแค่จมูกกับตา และถึงจะรู้ว่ามันยังเป็นเพื่อนคนเดิมนั่นแหล่ะ แต่ก็อดรู้สึกแปลกๆ ไม่ได้

แต่ถึงยังไง,

ปายก็ยังเป็นเมืองที่เราอยากจะไปอีกเรื่อยๆ

อาจจะเพราะเสน่ห์ส่วนตัวที่ไม่เหมือนที่อื่น และที่อื่นไม่เหมือนไม่ว่าจะยังไง

และจะว่าไปจากวันนั้นถึงวันนี้มันก็ผ่านไปเกือบ 10 ปีแล้ว จะให้มันเหมือนเดิมร้อยเปอร์เซ็นต์ก็คงเป็นไปไม่ได้ ที่สำคัญ ถ้าคนปายไม่ยอมซะอย่าง ใครหน้าไหนก็เปลี่ยนมันไม่ได้ ได้แต่ภาวนาและเอาใจช่วยห่างๆ ว่าขอให้การเติบโต การพัฒนา และความเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้นในวันข้างหน้ามันเกิดจากความยินยอมพร้อมใจของคนปายเอง และอยากให้มันค่อยเป็นค่อยไปมากกว่าที่จะพรวดๆ แล้วย่อยยับ

 

ใครอยากไปขอแนะนำหน้าฝน,

คนน้อย สงบ นอนอ่านหนังสือสบายๆ แถมราคาที่พักไม่ค่อยแพง