มือใหม่หัดเจ็บ

ค่ำคืนนี้มีโอกาสได้ดื่มกินกับพี่ๆ น้องๆ ที่ออฟฟิศแบบเกือบจะพร้อมหน้าพร้อมตา ด้วยวาระเล็กๆ ของการจะโบกมืออำลาการเป็นพนักงานประจำของเรานั่นเอง

ไม่ได้มีอะไรพิเศษ

แต่ไม่ได้คิดว่าจะเลยเถิด

จากข้าวปลากลายเป็นยอดข้าว

สั่งเบียร์ขวดที่ร้านตาสมมากินยังไม่สมสาใจ คณะหนุ่มสาวเลยข้ามฝั่งไปซื้อเบียร์เสือพบสิงห์มาซะ 3 แพ็ครวด ทำให้เราและชาวคณะที่ปากเยิ้มเบียร์นั่งซด นั่งคุย นั่งเล่น นั่งฟังเพลงกันอยู่ที่ัชั้น 32 ง่ายๆ ก็คือ ซื้อเบียร์มากินต่อที่ทำงานนั่นเอง

 

ดื่มไปดื่มมา

กรึ่มกันไปกรึ่มกันมา

น้องกราฟิกของเราก็น้ำตาไหล บ่นๆ พ่นๆ คำพูดอ้อแอ้ จับใจความได้ว่ามีปัญหาเรื่อง “รัก”

ปัญหาของน้องชายคนนี้คือ รักหมดใจให้ใครคนหนึ่ง แต่ในบางครั้งก็รู้สึกโหวงๆ โล่งๆ และว่างเปล่า ไม่แน่ใจกับความรู้สึกของอีกฝ่าย ไม่รู้ว่าคนที่เขารักคิดยังไง หรือจริงใจกับเขาแค่ไหน

 

ทันทีที่รู้สาเหตุ พวกเราก็จับกลุ่มเข้าพูดคุย แลกเปลี่ยนเรื่องราวรักๆ เพื่อปลอบใจน้องชายหัวใจหัดเจ็บของเรา

ตอนที่เห็นน้ำตา, และได้ยินเรื่องราว

เราก็ได้แต่ถอนหายใจและบอกตัวเองว่า “คุ้นแล้วคุ้นอีก”

เพราะเรื่องที่น้องเล่า เรื่องที่เป็นทุกข์ เรื่องที่กำลังเป็นปัญหา เราเคยผ่านมันมาแล้ว ทั้งกับคนที่เรารัก และกับความคิดของเราเอง

 

ถ้าเปรียบความรักเป็นถนนเส้นหนึ่ง,

เราก็เดินผ่านมันมาก่อนที่น้องชายคนนี้จะเคยเดินเสียอีก

ไม่กล้าออกตัวว่าชินเส้นทาง แต่แค่อยากจะบอกว่าไม่ใช่แค่น้องคนเดียวหรอกนะที่ต้องใช้เส้นทางนี้เป็นประจำ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมใครต่อใครยังแวะเวียนผ่านมา ทั้งๆ ที่ถนนหนทางนี้ออกจะขรุขระ ทำให้กว่าจะเดินทางได้แต่ละทีก็ทุลักทะเล และบางครั้งก็ใช้เวลามากมายเหลือเกิน บางทีมันอาจเป็นเสน่ห์ลับลึกของสิ่งที่เรียกว่า “ความรัก“

 

หนทางมันดูไกลทำให้ใจล้าถ้าเรามองตรงดิ่ง และเฝ้าหาเพียงแต่ปลายทาง

เราอาจต้องฝ่าหลายโค้งที่จะทำให้เหนื่อยอ่อน ถ้าเราไม่พักแวะมันบ้าง

ระยะทางเดินไม่เพิ่มขึ้นถ้าเรารอนับรอยเท้าของวันพรุ่งนี้

 

สิ่งที่พอจะบอกได้จากคนที่เดินนำไปนิดหน่อย, ทิ้งระยะอยู่ไม่ไกลกันก็มีแค่

ไม่มีใครไม่เคยใช้ถนนเส้นนี้,

ไม่มีใครไม่เคยเจ็บ

 

ถ้าเราเลือกที่จะเดินทางนี้,

นั่นก็หมายความว่าเราเลือกที่จะเจ็บด้วยเหมือนกัน

แ่ต่อย่างน้อยเราก็ได้อยู่บนหนทางที่เราเลือกเองไม่ใช่หรือ