ค่ำคืนนี้มีโอกาสได้ดื่มกินกับพี่ๆ น้องๆ ที่ออฟฟิศแบบเกือบจะพร้อมหน้าพร้อมตา ด้วยวาระเล็กๆ ของการจะโบกมืออำลาการเป็นพนักงานประจำของเรานั่นเอง

ไม่ได้มีอะไรพิเศษ

แต่ไม่ได้คิดว่าจะเลยเถิด

จากข้าวปลากลายเป็นยอดข้าว

สั่งเบียร์ขวดที่ร้านตาสมมากินยังไม่สมสาใจ คณะหนุ่มสาวเลยข้ามฝั่งไปซื้อเบียร์เสือพบสิงห์มาซะ 3 แพ็ครวด ทำให้เราและชาวคณะที่ปากเยิ้มเบียร์นั่งซด นั่งคุย นั่งเล่น นั่งฟังเพลงกันอยู่ที่ัชั้น 32 ง่ายๆ ก็คือ ซื้อเบียร์มากินต่อที่ทำงานนั่นเอง

ดื่มไปดื่มมา

กรึ่มกันไปกรึ่มกันมา

น้องกราฟิกของเราก็น้ำตาไหล บ่นๆ พ่นๆ คำพูดอ้อแอ้ จับใจความได้ว่ามีปัญหาเรื่อง “รัก”

ปัญหาของน้องชายคนนี้คือ รักหมดใจให้ใครคนหนึ่ง แต่ในบางครั้งก็รู้สึกโหวงๆ โล่งๆ และว่างเปล่า ไม่แน่ใจกับความรู้สึกของอีกฝ่าย ไม่รู้ว่าคนที่เขารักคิดยังไง หรือจริงใจกับเขาแค่ไหน

ทันทีที่รู้สาเหตุ พวกเราก็จับกลุ่มเข้าพูดคุย แลกเปลี่ยนเรื่องราวรักๆ เพื่อปลอบใจน้องชายหัวใจหัดเจ็บของเรา

ตอนที่เห็นน้ำตา, และได้ยินเรื่องราว

เราก็ได้แต่ถอนหายใจและบอกตัวเองว่า “คุ้นแล้วคุ้นอีก”

เพราะเรื่องที่น้องเล่า เรื่องที่เป็นทุกข์ เรื่องที่กำลังเป็นปัญหา เราเคยผ่านมันมาแล้ว ทั้งกับคนที่เรารัก และกับความคิดของเราเอง

ถ้าเปรียบความรักเป็นถนนเส้นหนึ่ง,

เราก็เดินผ่านมันมาก่อนที่น้องชายคนนี้จะเคยเดินเสียอีก

ไม่กล้าออกตัวว่าชินเส้นทาง แต่แค่อยากจะบอกว่าไม่ใช่แค่น้องคนเดียวหรอกนะที่ต้องใช้เส้นทางนี้เป็นประจำ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมใครต่อใครยังแวะเวียนผ่านมา ทั้งๆ ที่ถนนหนทางนี้ออกจะขรุขระ ทำให้กว่าจะเดินทางได้แต่ละทีก็ทุลักทะเล และบางครั้งก็ใช้เวลามากมายเหลือเกิน บางทีมันอาจเป็นเสน่ห์ลับลึกของสิ่งที่เรียกว่า “ความรัก“

หนทางมันดูไกลทำให้ใจล้าถ้าเรามองตรงดิ่ง และเฝ้าหาเพียงแต่ปลายทาง

เราอาจต้องฝ่าหลายโค้งที่จะทำให้เหนื่อยอ่อน ถ้าเราไม่พักแวะมันบ้าง

ระยะทางเดินไม่เพิ่มขึ้นถ้าเรารอนับรอยเท้าของวันพรุ่งนี้

สิ่งที่พอจะบอกได้จากคนที่เดินนำไปนิดหน่อย, ทิ้งระยะอยู่ไม่ไกลกันก็มีแค่

ไม่มีใครไม่เคยใช้ถนนเส้นนี้,

ไม่มีใครไม่เคยเจ็บ

ถ้าเราเลือกที่จะเดินทางนี้,

นั่นก็หมายความว่าเราเลือกที่จะเจ็บด้วยเหมือนกัน

แ่ต่อย่างน้อยเราก็ได้อยู่บนหนทางที่เราเลือกเองไม่ใช่หรือ

ช่วงระยะ 2 เดือนที่ผ่านมาปรับตัวเองให้กลับมาอ่านหนังสือทุกวันได้อีกครั้ง

หลังจากที่ก่อนหน้านี้ติดคอมฯ อย่างหนัก ติดมากจนไม่อยากจะหยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน

…

การอ่านหนังสือทุกวัน วันละหน่อยวันละนิด

อาจจะช่วงเช้าตอนที่นั่งรถเมล์ไปทำงาน หรือก่อนนอน

ทำให้เกิดช่วงเวลาที่สงบ มีเวลาได้อยู่นิ่งๆ ได้คิด ได้จินตนาการตามตัวหนังสือ

แม้จะเป็นคนที่วิเคราะห์ วิพากษ์ วิจารณ์ไม่เป็นสักเท่าไหร่ แต่เราไม่เคยสนใจ

เพราะจุดประสงค์ในการอ่านของเรา คือ อยากอ่าน ชอบอ่าน ก็เท่านั้นเอง

และแม้จะหมดเปลืองเงินทองไปกับกองหนังสือที่สูงขึ้นเรื่อยๆ ที่ผนังห้อง

ก็เป็นการสิ้นเปลืองที่เต็มใจจะเสีย

และเพราะได้อ่านมากขึ้น เลยทำให้ยับยั้งใจในการซื้อได้มากขึ้น จากเมื่อก่อนที่เห็นอะไรน่าซื้อ น่าอ่านก็ซื้อมาเก็บๆ ไว้ ซึ่งบางทีจนถึงทุกวันนี้ก็ยังไม่เคยหยิบจับมาเปิดอ่านสักครั้ง

ตอนนี้วิธีการซื้อหนังสือของเราจึงเปลี่ยนเป็น อยากอ่านเล่มไหนซื้อมาอ่านเลย ถ้าอะไรที่ยังไม่อยากมาก หรือไม่คิดจะอ่านเลยก็จะยังไม่ซื้อ เรียกว่าคิดถึงความต้องการปัจจุบันมากกว่าความต้องการในอนาคต ซึ่งเป็นเรื่องที่ดี ทั้งประหยัดและยังได้อ่านเรื่องที่อยากอ่านจริงๆ

…

นี่คือรายชื่อหนังสือที่อ่านจบปิดจ๊อบในช่วงเดือนสองเดือนที่ผ่านมา

ใครสนใจเล่มไหนก็สอบถามได้

คำพิพากษา (ชาติ กอบจิตติ)

เสรีภาพเจ้ากรรม (Leonard Wibberley เขียน, เทศภักดิ์ นิยมเหตุ แปล )

น้ำเพชร (ปิยะพร ศักดิ์เกษม)

พระจันทร์กระดาษ (Joe David Brown เขียน, เทศภักดิ์ นิยมเหตุ แปล)

ถนนหนังสือสายคาบูล (Asne Seierstad เขียน, จิระนันท์ พิตรปรีชา แปล)

หนึ่งร้อยสัมผัสลับ (Amy Tan เขียน, นรา สุภัคโรจน์ แปล)

เรื่องบางเรื่องเหมาะจะเป็นเรื่องจริงมากกว่า (จำลอง ฝั่งชลจิตร)

นกก้อนหิน (บินหลา สันกาลาคีรี)

และที่กำลังอ่านอยู่ คือ ก้าวไปเก็บจันทร์พันดวง (ประชาคม ลุนาชัย)

เมื่อวันเสาร์ไปดูคอนเสิร์ตมาหล่ะ!

ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรมากมาย ก็แค่การไปดูคอนเสิร์ต

แต่อยากเล่าให้ฟัง เพราะสำหรับเราครั้งนี้มันไม่ธรรมดานะ

เอาเป็นว่าที่มันไม่ค่อยจะธรรมดาก็เพราะ…

หนึ่ง เราไม่ค่อยชอบไปดูคอนเสิร์ต

แม้จะทำงานในวงการเพลง แม้จะชอบฟังเพลง แต่เราไม่ค่อยชอบเอาตัวเข้าไปคลุกคลีในที่ที่คนเยอะอย่างนั้น โดยเฉพาะไอ้การเสียตังค์ซื้อบัตรเข้าไปดูนี่ จำไม่ได้เลยว่าครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่

ครั้งนี้ลงทุนซื้อบัตรเชียวนะ, แม้จะราคาถูกที่สุด แต่ก็ตั้งใจที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิต

(อ้างกับคนอื่นว่าอยากไปฟังเพลง ไม่ได้อยากไปดูนักร้อง)

สอง คนที่ไปดูด้วยกัน

นึกไม่ออกเลยว่าคณะกรุ๊ปป้า (กรุ๊ปปี้ที่อายุเยอะเอาการ เลยเขินๆ ที่จะเรียกตัวเองว่ากรุ๊ปปี้) อันได้แก่ หนิง, แป้งจี่, อลิส และมิ้ม (ซึ่งถอนตัวในภายหลัง ด้วยอาการเจ็บกาย) จะเคยไปดูคอนเสิร์ตร่วมกัน นับว่าคอนเสิร์ตนี้เป็นการรวมกันกันโดยนัดหมายแต่ทำกิจกรรมที่แปลกไปจากเคยๆ

สาม ศิลปิน

ที่อุตส่าห์ลงทุนซื้อบัตร ลงทุนชักชวนเพื่อนๆ ไปดูก็เพราะศิลปินที่ชื่อว่า ‘Etc.’ นี่แหล่ะ

จริงๆ วงนี้ก็มีคอนเสิร์ตมาหลายครั้งแต่ก็ไม่ได้ไปดู

คราวนี้ไปเพราะชื่อคอนเสิร์ต ‘Etc. พักร้อน’ เพราะเราชอบอะไรที่เป็นมู้ดแบบนี้ และแอบรู้วงในมาจากนักร้องนำว่า ครั้งนี้จะเป็นคอนเสิร์ตชิวๆ สบายๆ แฟนเพลงจะได้เห็นอะไรที่ไม่เคยได้เห็นมาก่อน มันจะเป็นคอนเสิร์ตที่ศิลปินตามใจตัวเอง ไม่ใช่การตลาด!

แหล่มเลย!

ไปดูครั้งนี้ทำให้ได้เห็นพัฒนาการของอีตานักร้องนำซะมากมาย

จากที่เคยเห็นมันเล่นเพอร์คัสชั่นและร้องเพลงอยู่ที่ผับแถวริมปิงเมื่อสิบกว่าปีก่อน จนมาเห็นในวันที่เป็นศิลปินแต่ยังไม่เชี่ยวชาญการเอ็นเตอร์เทน 

มาในวันนี้รู้สึกว่าภูมิใจกับมันอย่างบอกไม่ถูก

นั่งยิ้ม นั่งแซว นั่งเขินมันตั้งแต่เริ่มจนจบคอนเสิร์ต รู้สึกว่าคนนี้ไม่ใช่เพื่อนเราเลย เป็นศิลปิน เป็นนักร้องคนนึงที่มีความสามารถ ทั้งร้อง เต้น สื่อสารกับคนดู เอาคนดูได้อยู่หมัด ทำให้คนดูสนุกได้ด้วยตัวเองแบบไม่ขัดไม่เขิน

นั่งมองคนที่ส่งเสียงกรี๊ด เรียกชื่อ ร้องเพลงตาม เต้น และตบมือให้

ขนลุกเกรียว

…

แม้เราจะไม่ใช่กรุ๊ปปี้ที่ดีเริ่ด

เป็นแค่กรุ๊ปป้าที่ไม่ได้มีซีดีทุกอัลบั้ม

แถมร้องเพลงได้บ้างไม่ได้บ้าง

แต่ยังไงซะก็ยังแอบเชียร์และเอาใจช่วยอยู่ห่างๆ มาตลอด

ถ้าคอนเสิร์ตหน้ามีจริง ก็ขอให้เราได้เจอกันอีกเน่อน้องหนึ่งดอยเต่า!

กุมภาพันธ์ 2544

น่าจะเป็นครั้งล่าสุดที่เราได้ไปปาย

ครั้งนั้นไปกับเพื่อนฝูง ก่อนที่จะแยกย้ายกันกลับบ้านหลังเรียนจบ

ถ้านับนิ้วเอา, นี่ก็คงปาไป 8 ปีกว่าแล้ว

ไม่คิดว่าจะยาวนานขนาดนั้น ทั้งๆ ก็ไปเชียงใหม่ปีละหลายครั้งตั้งแต่เรียนจบ

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเราไม่มีโอกาสได้ไปซะที

เรารับรู้ข่าวคราวและเรื่องราวของอำเภอปาย เมืองเล็กๆ ในทิวเขาผ่านทางเพื่อนบางคนที่ได้กลับไปอีกบ่อยๆ และทางกระทู้รีวิวในเว็บต่างๆ ที่ทำให้เราตกใจอยู่เรื่อยๆ ถึงความฮอตฮิตติดอันดับเมืองน่าเที่ยว และความเปลี่ยนแปลงต่างๆ นานาที่เกิดขึ้น

แม้จะทำใจกับความเปลี่ยนไปแต่พอไปเห็นเข้าจริงๆ ก็ผงะด้วยความตกใจ

ร้านรวง บ้านเรือนในถนนเส้นเล็กๆ เส้นเดิมผุดขึ้นมาเหมือนคนแปลกหน้า เราแทบจำอะไรไม่ได้

เกสต์เฮ้าส์เล็กๆ หลายที่ถูกน้ำปายและน้ำเงินพัดไป

ร้านข้าวถูกๆ ที่เคยกินก็ไม่อยู่ เราต้องกินผัดกะเพราจานละ 70 บาท!

มองปายในวันนี้ที่เราไปหา

เหมือนเพื่อนคนนึงที่ไม่ได้เจอกันนาน เจอกันอีกทีก็จำมันไม่ได้เพราะดันไปทำหน้ามาใหม่ อาจจะทำแค่จมูกกับตา และถึงจะรู้ว่ามันยังเป็นเพื่อนคนเดิมนั่นแหล่ะ แต่ก็อดรู้สึกแปลกๆ ไม่ได้

แต่ถึงยังไง,

ปายก็ยังเป็นเมืองที่เราอยากจะไปอีกเรื่อยๆ

อาจจะเพราะเสน่ห์ส่วนตัวที่ไม่เหมือนที่อื่น และที่อื่นไม่เหมือนไม่ว่าจะยังไง

และจะว่าไปจากวันนั้นถึงวันนี้มันก็ผ่านไปเกือบ 10 ปีแล้ว จะให้มันเหมือนเดิมร้อยเปอร์เซ็นต์ก็คงเป็นไปไม่ได้ ที่สำคัญ ถ้าคนปายไม่ยอมซะอย่าง ใครหน้าไหนก็เปลี่ยนมันไม่ได้ ได้แต่ภาวนาและเอาใจช่วยห่างๆ ว่าขอให้การเติบโต การพัฒนา และความเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้นในวันข้างหน้ามันเกิดจากความยินยอมพร้อมใจของคนปายเอง และอยากให้มันค่อยเป็นค่อยไปมากกว่าที่จะพรวดๆ แล้วย่อยยับ

ใครอยากไปขอแนะนำหน้าฝน,

คนน้อย สงบ นอนอ่านหนังสือสบายๆ แถมราคาที่พักไม่ค่อยแพง

หลังจากที่เมื่อช่วงต้นเดือนที่ผ่านมาหอบผ้าผ่อนไปนอนเล่นเพลินๆ ที่เชียงใหม่

ไปใช้เวลากับเพื่อนฝูงและเจ้านายอย่างสบายอารมณ์

แต่พอกลับมากรุงเทพก็รู้สึกเบื่อหน่ายเหมือนเดิม

มีอย่างเดียวที่จะทำให้เราหายเบื่อได้บ้าง นั่นคือ การรอคอย

การรอคอยข่าวคราวและการกลับมาของใครบางคน ที่หนีไปดำน้ำ ไปเที่ยวคนเดียวที่บาหลี

แต่สุดท้ายการรอคอยก็จบลงง่ายๆ ด้วยการที่ใครคนนั้นตกเครื่อง!

แต่เพราะการตกเครื่องของตาคนนั้นนี่แหล่ะ เลยทำให้ ‘ทริปตามใจ’ เกิดขึ้นอย่างด่วน

ทันทีที่รู้ว่าใครคนนั้นจะไม่กลับมาตามกำหนดอีกอย่างน้อย 2 วัน

หรืออาจจะมากกว่านั้นถ้าเขาเกิดอยากจะเที่ยวต่อไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีกำหนดกลับ

เราใจเสียเลยเพราะไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้เจอ

พอได้รู้แผนการคร่าวๆ ว่าเขาจะบินจากบาหลีมากัวลาลัมเปอร์

เพราะถ้าบินตรงกลับบ้านราคาตั๋วก็เป็นหมื่น

เลยกะว่าจะมาตั้งหลักที่ KL ก่อนจะคิดว่าจะกรุงเทพด้วยวิธีไหน…ถึงตรงนี้เราก็ปิ๊งไอเดีย!

ในเมื่อต้องอยู่ที่ KL แล้ว ทำไมต้องรีบล่ะ สู้เราไปหาแล้วเที่ยวด้วยกันดีกว่า

ตกลงกันได้ดังนั้น ปฏิบัติการออกตามหัวใจของเราที่หายไปบาหลีบ่อยๆ ก็เริ่มขึ้น

โดยที่เรามีเวลาเตรียมตัวแค่เพียง 1 วัน 1 คืนเท่านั้น

ไอ้เรื่องเตรียมใจไม่มีห่วง พร้อมตั้งแต่ยังไม่รู้ว่าจะได้ไป

เรื่องข้อมูลต่างๆ ทั้งที่พัก และการเดินทางก็ถามเอาจากคนที่เคยไปมาแล้ว

(ขอบคุณน้องเลิก และพี่ปุ๋มมา ณ ที่นี้)

นอกนั้นก็เสิร์ชหาเอาจากเน็ตเป็นหลัก ไม่ได้มีเวลาอ่านอย่างจริงจัง

คือ เจอแล้วอ่านผ่านๆ ว่าน่าจะเป็นประโยชน์ เซฟแล้วก็ปริ้นท์ออกมาเพื่อติดตัวไปใช้

นี่เป็นทริปแรกในชีวิตเลยมั้งที่เราไม่ได้หาข้อมูลและนั่งอ่าน นั่งวางแผนอย่างจริงจัง

เป็นการด้นสดอีกแล้วคับท่าน

ต่างจากคราวที่ไปสุราษฎร์ฯ ตรงที่ อันนั้นมีข้อมูลไว้เต็มที่เหลือแค่วางแผนไม่ได้เท่านั้นเอง ส่วน KL มีข้อมูลในหัวและที่ตัวน้อยมาก

เรียกว่าตื่นเต้นตั้งแต่ยังไม่ออกเดินทาง

ตื่นเต้นที่จะได้ไปเจอใครบางคน

ตื่นเต้นที่จะต้องเดินทางออกนอกประเทศคนเดียว…ครั้งแรก

ตื่นเต้นที่ไม่รู้ว่าจะมีอะไรรอเราอยู่บ้างที่นั่น เมืองที่ไม่เคยอยู่ในแผนเที่ยวของเรา

และแล้วการเดินทางทั้งหมดก็ราบรื่น

ไล่ตั้งแต่การนั่งแท็กซี่ไปสุวรรณภูมิในยามวิกาล,

การไปเช็คอินและนั่งรอเครื่องแบบชิวๆ เพราะเผื่อเวลาดี ไม่ต้องลนลาน

มีเวลาถ่ายรูป อ่านหนังสือ และฟุบหลับได้,

ลงเครื่องที่สนามบิน KLCCT แล้วต่อด้วยรถ Skybus เพื่อเข้าเมือง

นั่งรถโมโนเรลจาก KL Sentral ไปลงที่สถานี Bukit Bintang ซึ่งเกสต์เฮ้าส์เราอยู่ที่ย่านนี้

ในที่สุดเราก็ได้เจอกันตามเวลาและสถานที่ที่เรานัดกันไว้

ดีใจและโล่งใจจนต้องขอโอบกอดในร้าน Mc Donald

เรามีเวลาเที่ยว 3 คืน 4 วัน

วันแรกก็เดินเที่ยวเล่นในกัวลาลัมเปอร์

หลักๆ คือ จะไปตามหา KL Tower และ Petronas Twin Tower

ก่อนเดินทางก็นั่งดูแผนที่ก่อน การเดินทางสะดวกดีเพราะมีรถโมโนเรลราคาถูกไปลงใกล้ๆ

แล้วก็เดินชมไม้ ชมนกไปเรื่อยๆ จนถึง KL Tower

ถ่ายรูปกันจนหนำใจแล้วก็เตรียมย้ายร่างไปตามหาตึกแฝดต่อ

ระหว่างทางเกิดเหตุการณ์บางอย่าง

ที่จนถึงทุกวันนี้ก็แทบไม่เชื่อว่าได้เกิดขึ้นกับตัวเองจริงๆ

ใครอ่านมาถึงตรงนี้แล้วก็ขอให้อ่านต่อไป เพราะน่าจะเป็นอุทาหรณ์ที่ดีได้เลย

โดยเฉพาะใครที่คิดว่าเก่ง คิดว่าตัวเองฉลาด คิดว่าเอาตัวรอดได้จากพวกมิจฉาชีพแน่ๆ

ตอนที่เราสองคนออกจากจาก KL Tower และกำลังจะเลี้ยวเข้าถนนซึ่งตรงไปตึกแฝดได้ ก็มีนักท่องเที่ยว 2 คนผัวเมียเดินมาบอกว่าให้ถ่ายรูปกับตึกให้หน่อย พี่อาร์ตก็เดินไปถ่ายให้อย่างตั้งใจ กดไปหลายรูปแถมยังบอกให้สองคนนั้นเช็ครูป แต่ผัวเมียก็ไม่สนใจรูปเดินปรี่เข้ามาหาเราสองคนอย่างยิ้มแย้ม ถามว่าเรามาจากไหน

พอบอกว่ามาจากกรุงเทพ เมืองไทยเท่านั้นแหล่ะก็ท่าทางดีใจกันมาก แล้วก็ชวนคุยแบบหนิดหนมอะไรไปเรื่อย พี่อาร์ตก็ดูคุยสนุก แต่เราเริ่มๆ เบื่อแล้ว

จากนั้นเค้าทั้งคู่ก็เอ่ยปากว่าขอดูแบงค์ 500 หน่อยได้มั้ย เค้าอยากเห็นก่อนจะไปใช้จริงๆ ที่เมืองไทย

เราเริ่มรู้สึกแปลกๆ แต่ไม่ได้นึกถึงการตบเงินหรืออะไรทำนองนั้น แค่ไม่ชอบให้ใครมายุ่มย่าม เราเลยหน้าตีนนิดๆ

พี่อาร์ตเปิดกระเป๋ษตังค์ควักปึกเงินออกมาให้ดูว่าไม่มีแบงค์ 500

โดยที่พี่อาร์ตก็จับเงินอยู่ด้วยแม้ว่าตัวผู้ชายจะจับเงินเพื่อดู เราทั้งคู่จ้องมือและเงินไม่ยอมละสายตา และคิดว่าไม่มีทางที่จะเอาเงินเราไปได้ถ้าคิดจะขโมย

ต่อจากพี่อาร์ตสองคนนั้นคะยั้นคะยอให้เราเปิดกระเป๋าตังค์บ้าง เราบอกว่าเราไม่มีแบงค์ 500 เค้าก็ไม่เชื่อ

งอนๆ พูดทำนองว่า “แหมจะไปเที่ยวบ้านเธอนะ ขอดูหน่อย อย่าหวงเลย”

เราควักเงินออกมาให้ดูเพราะต้องการตัดความรำคาญ

เรามีเงินอยู่ 7 พันกว่าบาท เป็นแบงค์พันและแบงค์ร้อย

และก็เหมือนเดิมคือ เราจับเงินตัวเองระหว่างที่ตัวผู้หญิงมาจับ มาขอดู และเราก็จ้องมือเค้า จ้องเงินเราตลอดเวลา

เรื่องก็จบลงตรงที่สองคนนั้นร่ำลาและขอบคุณเราทั้งคู่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

ตั้งแต่เริ่มจนจบการสนทนาน่าจะใช้เวลาไม่เกิน 5 นาที

แต่กว่าเรากับพี่อาร์ตจะรู้ว่าเงินหายไปรวมๆ แล้วหมื่นกว่าบาท

ก็ผ่านมาอีกหลายชั่วโมง!

หลังจากแยกตัวมาแล้ว เราก็เดินตามหาตึกแฝดจนเจอ

นั่งเล่น นั่งถ่ายรูป ไปเดินเล่นในสวนสาธารณะที่ใหญ่ใจกลางเมือง

แถมโอบล้อมด้วยตึกสูงๆ เพื่อรอเวลาค่ำ ตึกแฝดจะเปิดไฟสวยงาม

มันเป็นการรอคอยที่คุ้มค่า

เพราะได้ใช้เวลาที่เดินช้าๆ ไปกับคนสนิท ในบรรยากาศที่สดชื่นด้วยต้นไม้หนาแน่น

เราชอบที่รัฐบาลประเทศนี้ เมืองนี้ที่เห็นคุณค่าของต้นไม้แบบเป็นๆ ถนนทุกเส้น ซอยทุกซอยจะมีต้นไม้เก่าแก่ต้นใหญ่ให้เห็นเสมอ คาดว่าน่าจะตัดทิ้งเท่าที่จำเป็น นั่นคงเพราะเค้าเล็งเห็นประโยชน์และความสำคัญ ในระยะยาว ทำให้ถนนหนทางธรรมดากลายเป็นสวยงามขึ้นมาทันที ทางเท้าก็ทำได้กว้างขวาง เดินสะดวก มีทางสำหรับคนตาบอดอยู่แทบทุกที่

อย่างสวนสาธารณะหลังตึกแฝดก็กว้างมากๆ น่าจะหลายไร่ ทั้งๆ ที่เดาว่าที่ดินตรงนั้นคงมีราคาสูงมาก แต่เค้าก็เลือกที่จะเอามาทำสวนสาธารณะที่นอกจากจะมีสนามหญ้าเขียวขจี มีทางให้เดินเล่น ก็ยังมีลู่วิ่ง มีสนามเด็กเล่น มีห้องน้ำสะอาดๆ มีเก้าอี้ดีไซน์เรียบง่ายแต่สวย มีสระน้ำให้เล่น ทุกอย่างผ่านการคิดแล้วอย่างดี ไม่ใช่สักแต่ว่าทำ สักแต่ว่าสร้าง เห็นแล้วก็ดีใจแทนคนที่นี่

แถมที่น่ารักอีกอย่างคือ

ตอนเย็นๆ ค่ำๆ คู่รัก ครอบครัว เพื่อนฝูง แม้แต่กลุ่มเด็กแว๊น

จะซื้ออาหาร ห่อข้าวมานั่งกินกันไปทั่วสวนฯ

เป็นภาพที่ดูแล้วสบายใจจริงๆ

ถ้ารู้มาก่อนก็จะได้ซื้อติดมือมากินเคล้าบรรยากาศดีๆ และแกล้มด้วยไฟสวยๆ จากตึกแฝดบ้าง

เดินสบายใจกลับมาห้องเพื่อพบว่าเงินตัวเองหายไป 4 พัน!

นึกหน้าสองผัวเมียนั่นทันที แต่นึกไม่ออกจริงๆ ว่าเอาไปได้ยังไง ตอนไหน

เพราะมั่นใจว่าจับตาดูอยู่ตลอด แถมตอนที่เก็บเงินเข้ากระเป๋าก็เห็นและรู้สึกว่าจำนวนแบงค์มันหนาเท่าเดิม

น้ำตาซึมและเสียใจกับการกระทำแบบนี้

เรามักนึกเสมอว่าเราไม่เคยโกงใคร ไม่เคยขโมยเงินใคร ทำไมเราต้องมาเจออะไรแบบนี้

พี่อาร์ตก็บอกว่าให้ทำใจซะ เรามันโง่เอง เสียใจไปก็คงไม่ได้เงินคืนมา

เรางอนพี่อาร์ตที่ไม่เข้าใจความรู้สึกเรา

เงินหายไป 4 พันจะให้ทำใจภายใน 4 นาทีมันทำไม่ได้

สักพักพี่อาร์ตก็เปิดกระเป๋าตังค์ตัวเองบ้าง และหันมาบอกว่าเราโดนไป 200 ดอลลาร์!

เราหันไปถามพี่อาร์ตด้วยหน้าตาเซื่องๆ ว่า “เข้าใจเจี๊ยบแล้วใช่ป่ะ?”

คือไม่ได้อยากจะซ้ำเติม หรือดีใจที่โดนด้วยกัน แค่อยากให้เข้าใจว่าเรารู้สึกยังไงเท่านั้นเอง

ซึ่งถึงไม่ตอบเราก็รู้แล้วว่าพี่อาร์ตเข้าใจอย่างลึกซึ้งแค่ไหน ก็โดนมากกว่าเราเกือบเท่าตัวนี่นะ

สรุปแล้วสองคนนั้นเล่นงานเราสองคนรวมๆ แล้วหมื่นกว่าบาท

เราเลยสรุปกันเองอย่างมั่นใจมากว่า มันไม่ใช่นักท่องเที่ยวแล้ว

มันคือมืออาชีพ มันคือมิจฉาชีพตัวจริงที่เราไม่มีวันตามทัน

ยิ่งบวกกับความประมาทเพราะความมั่นใจว่าทำอะไรเราไม่ได้เข้าไปด้วย

ก็ทำให้เราพลาดพลั้งได้ง่าย

ขอเตือนทุกท่านมา ณ ที่นี่

อย่าคิดว่าเราเก่ง อย่าคิดว่าเราแน่ อย่าคิดว่าเราฉลาด

ให้ระมัดระวังไว้เสมอดีกว่าเจอแล้วต้องมาเสียใจ

วันต่อๆ มาเราสองคนเลยกระมิดกระเมี้ยนกับการใช้เงิน จะกิน จะซื้ออะไรก็คิดแล้วคิดอีก

ไม่เคยเป็นคนที่เห็นคุณค่าของเงินมากเท่านี้มาก่อน

ตอนนั้นคิดถึงบ้านมากๆ คิดถึงอาหารราคาถูกและอร่อย เนื่องจากค่าเงินที่นี่แพงกว่าบ้านเรา

(1 ริงกิตจะประมาณ 9-11 บาท)

แถมค่าครองชีพก็สูงกว่านิดหน่อย ข้าวราดแกงธรรมดาๆ ก็ตก 40-50 บาทแล้ว

เราไปเที่ยวมะละกา เมืองเก่าแบบไปเช้ากลับเย็น

แต่เราออกจะเฉยๆ เพราะบ้านเรือนแบบนี้เคยเห็นมาจากภูเก็ตแล้ว

ส่วนข้าวของสำหรับนักท่องเที่ยวก็ธรรมดา บ้านเราก็มีแถมถูกว่า

แล้วด้วยความที่มันเป็นเมืองเก่าถนนเลยแคบ

แต่ปรากฎว่ามีรสบัส รถเก๋ง รถราอะไรมากมายวิ่งเข้าไปในโซนเดินเที่ยวเล่น

ทำให้ต้องคอยระวังหน้าระวังหลังตลอด เลยเดินไม่ชิวเท่าไหร่

แล้วเราก็ไปเก็นติ้งในวันถัดมา

คิดซะว่าไปปลดปล่อยความเป็นเด็กกับเครื่องเล่นนานาชนิด

แถมอากาศก็ดีมากๆ เพราะอยู่บนเขาสูงลิ่ว มีหมอกจางๆ วิ่งผ่านอยู่เป็นระยะๆ

การเดินทางก็สะดวก นั่งรถบัสจากกัวลาลัมเปอร์ออกมาแค่ชั่วโมงกว่า

และนั่งกระเช้าต่ออีกสักพักก็เข้าสู่ดินแดนการพนัน, ช้อปปิ้ง และ สันทนาการต่างๆ ได้แล้ว

ไอ้บ่อนเนี่ยอยากไปลองเล่นดูบ้าง บอกพี่อาร์ตว่าเราเสียเงินไปแล้วอาจจะมีโชคก็ได้

แต่พอเห็นเงินขั้นต่ำที่วงป๊อก 21 รับแทงแล้วก็ใจหายวูบ เดินออกมากันซะเฉยๆ

เพราะกลัวว่านอกจากจะไม่ได้เงินกลับมาแล้ว อาจจะต้องเสียมากกว่าเดิมก็ได้

สรุปว่าทริปตามใจไปกัวลาลัมเปอร์คราวนี้สนุกและเปิดประสบการณ์ดี

แม้จะต้องเสียใจกับเรื่องที่เจอมิจฉาชีพ แต่มันก็เป็นทริปที่น่าประทับใจมากๆ

เราชอบกัวลาลัมเปอร์ที่สุด

รองลงมาคือเก็นติ้ง

ส่วนมะละกาน่าจะผิดหวังเพราะเคยอยากไปมานานแล้ว

เอาเป็นว่าใครจะไปคราวหน้าโทรมาถามได้เลย

มีข้อมูลเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่น่าจะอยู่ในหนังสือนำเที่ยวแน่ๆ เช่นว่า

สถานีขนส่ง Puduraya ในกัวลาลัมเปอร์ที่ทุกคนคิดว่าเป็นศูนย์รวมนั้น แท้จริงแล้วตอนนี้มีไม่กี่บริษัทที่รถจอดให้ขึ้นได้เลย บริษัทอื่นๆ ถ้าเราซื้อตั๋วแล้ว เราต้องเสียตังค์เพิ่มอีกคนละ 2 ริงกิต เพื่อนั่ง Rapid KL (รถประจำทางไฮโซมีแอร์ และที่นั่งกิ๊บเก๋) ออกไปนอกเมืองเกือบ 20 นาที เพื่อไปขึ้นรถซึ่งจอดรวมกันอยู่ (เราจำชื่อสถานที่ไม่ได้แล้ว) อาจเพราะที่ Puduraya มันเล็กมาก และรถทัวร์ก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ไม่แน่ว่าต่อไปอาจจะย้ายไปอยู่ที่นั่นเป็นการถาวร

ครั้งนี้พอก่อน

เป็นการเขียนบล็อกที่เหนื่อยมาก

ใช้เวลาเรียบเรียงในหัวอยู่หลายวันว่าจะทำยังไงให้มันไม่ยาวเฟี้อย และไม่น่าเบื่อ ซึ่งเราก็ทำไม่ได้

ใครที่ทนอ่านมาได้ก็ขอบคุณมากๆ

ตอนนี้มือหงิกแล้ว คิดไปพิมพ์ไปเซฟไป แถมเลือกรูป ทำรูปอีก…เดี๋ยวรูมาตอยด์กำเริบ

life as a journey

journey is my life

เพิ่งกลับจากเชียงใหม่เมื่อวาน

ไม่ได้ไปเที่ยวไหนหรือทำอะไรมากมายเหมือนเดิม ไปเชียงใหม่ก็เหมือนย้ายร่าง เปลี่ยนที่ซุกหัว ที่กินแค่นั้นแหล่ะ แต่ที่นั่นมันทำให้เราหลับง่าย เจริญอาหาร และสบายใจซะทุกครั้ง

กลับมาคราวนี้ก็ทำให้เราสามารถยืนยันกับตัวเองได้ซะทีว่าเราจะเอาจริงเอาจังกับการเดินทาง จริงๆ ก็ชอบและอยากเอาจริงมาสักพักใหญ่ๆ แล้ว แต่ด้วยหลายๆ อย่างที่ไม่อำนวยทำให้เราทำอย่างใจไม่ได้

นโยบายส่วนตน

“เที่ยวทุกเดือน”

ตั้งแต่มีปัญหาเรื่องสุขภาพ บวกกับอายุที่เพิ่มขึ้น ทำให้เราไม่รีรอที่จะออกไปไหนต่อที่่ใจอยาก เพราะถ้ามัวแต่รอก็ไม่รู็ว่ามันจะสายเกินกว่าจะไปไปเยือนหรือเปล่า เอาเป็นว่าถ้าไม่ติดเรื่องเวลามาก ไม่ขัดสนเรื่องเงินทองเกินไป…จะไปหา

โชคดีที่เราเป็นคนไม่ติดหรู (ถึงแม้จะอยากก็ทำไม่ได้) เลยทำให้เที่ยวได้บ่อยขึ้น

มาลองดูมั้ยว่าครึ่งปีกว่าที่ผ่านมาเราไปไหนมาบ้าง

มกราคม-กลับบ้านนอกที่นครสวรรค์

กุมภาพันธ์-เชียงใหม่, เกาะล้าน

เมษายน-เกาะช้าง

พฤษภาคม-ภูเก็ต

มิถุนายน-เกาะสีชัง

สิงหาคม-พะงัน, สมุย

กันยายน-เชียงใหม่

อาจจะไม่ครบทุกเดือน แต่ปีนี้ก็เป็นการเริ่มต้นที่ดี และจะลองทำต่อไป

ไปแล้วก็จะเอากลับมาเล่า มาอวดกันแน่ๆ ไม่ต้องกลัว ได้อิจฉาแน่ๆ

อาทิตย์ที่แล้วหยิบหนังเรื่อง Amelie มาดูอีกรอบ,

ความประทับใจหนังเรื่องนี้ของเราคงไม่ต้องพูดถึง เพราะถ้าไม่รักไม่ชอบคงไม่ซื้อมาเพื่อเก็บไว้ดูหลายๆ รอบ

ไอ้ที่จะเล่านี่เพราะมีบางอย่างจากหนังที่วนเวียนอยู่ในหัวและทำให้เราคิดต่อเนื่องมาจนถึงวันนี้ และคิดว่าถ้าไม่เอามาเขียนบล็อกก็คงอึดอัดแล้วก็ยังคิดต่อไปเรื่อยๆ

ดังนี้แล้ว, ขอระบายออกสักหน่อย

ไอ้บางอย่างในหนังที่ว่าก็คือ เบื้องหลัง เบื้องลึกของตัวละคร

…

ถ้าใครที่เคยดูเรื่องนี้แล้วคงพอจะนึกออกว่า นอกจากหนังจะเปิดเรื่องให้เราได้รู้จักตัวละครในหนังอย่างสั้นๆ ง่ายๆ แต่ได้ใจความด้วยการบอกชื่อเสียงเรียงนาม, อาชีพ หรื อายุของตัวละครแล้ว หนังยังทะลึ่งเล่าปม, เรื่องเร้นลับ, ความชอบส่วนตัว หรือเรื่องบางอย่างที่บ่งบอกถึงตัวตนของตัวละครในแบบที่เป็นฉากหลังออกมาด้วย

เราชอบตรงนี้แหล่ะ

แล้วก็นี่แหล่ะที่ทำให้เรานึกอยู่ตลอดเวลาว่าไอ้ความเป็นตัวเราแบบส่วนตั๊ว ส่วนตัวมันมีอะไรบ้าง

หลังจากที่พยายามนึกอีกนึกแล้วอยู่หลายรอบ เราก็พอจะได้ไอ้เรื่องราวที่ไม่ถึงกับจะกุมเป็นความลับออกมาจำนวนหนึ่ง ไอ้เรื่องแบบนี้เราอาจไม่เคยบอก ไม่ค่อยเล่า หรือไม่ได้แสดงออกให้ใครเห็น…ซึ่งนั่นอาจไม่มีใครรู้

เช่นว่า

เราเกลียดเสียงผิวปากจากผู้ชายแปลกหน้า รู้สึกว่ามันเถื่อน กักขฬะ และถือเป็นการเหยียดหยามทางเพศอย่างง่ายๆ

ทุกครั้งที่เก็บผ้าที่ซักไว้เราจะเอามาดม ดม ดมแล้วดมอีก ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้าธรรมดา หรือชุดชั้นในบนล่างก็ตาม ยิ่งถ้าผ้านั้นมีกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มที่เราใช้ก็จะรู้สึกดีมาก ถ้าไม่ค่อยได้กลิ่น หรือมีกลิ่นเหม็นก็จะเซ็งและอาจจะโยนลงตะกร้าเพื่อซักใหม่อีกครั้ง

ก่อนออกไปซื้อของใช้เข้าบ้านที่ห้างฯ จะต้องลิสต์สิ่งที่ต้องการซื้อจนครบ แล้วไล่ซื้อตามนั้น ถ้าซื้อได้ครบจะรู้สึกว่าได้ทำภาระกิจสำคัญลุล่วง ถ้าไม่ก็จะหงุดหงิดและคาใจจนกว่าจะได้ซื้อในครั้งหน้า และเหตุผลอีกอย่างที่ต้องลิสต์ก็เพราะจะได้ไม่ว่อกแว่ก เป็นการควบคุมค่าใช้จ่ายและเวลานั่นเอง

เวลาที่มีเบอร์โทรศัพท์ที่ไม่คุ้นโทรเข้ามาเราจะทำเสียงระแวง เสียงแข็งใส่ (จริงๆ อยากใช้คำว่า ‘เสียงตืน’ มากกว่า) แล้วพอรู้ว่าเป็นใครก็จะเปลี่ยนเสียงทันที ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำเสียงแบบนั้นตั้งแต่แรกทำไม

เราเต้นแอโรบิคไม่เป็น หรือการเต้นอะไรๆ ที่ต้องเป็นสเต็ป เป็นท่าที่ต้องโฟกัสไปที่ขาและแขนพร้อมๆ กัน พูดง่ายๆ ก็คือ เราเป็นคนจดจ่ออะไรได้อย่างเดียว ทำให้มือกับแขนไม่สัมพันธ์กัน เคยลองทำแล้ว เห็นตัวเองในกระจกแล้วมันทุเรศมากๆ

เข็มฉีดยาและงูคือสิ่งไม่มีชีวิตและสิ่งมีชีวิตที่เรากลัวมาก ถ้าจะต้องไปฉีดยาหรือเจาะเลือดก็จะหลับตาหรือมองไปทางอื่นเพราะเห็นเข็มแล้วใจสั่น ส่วนงูนี่ถ้าบังเอิญเปิดไปเจอสารคดีที่มันซูมใกล้ๆ ถึงขั้นเห็นเกล็ก เราจะขุนลุกซู่ รู้สึกสยองและเหมือนได้กลิ่นสาปๆ ของงู

เราไม่ชอบเลี้ยงสัตว์เพราะรู้สึกว่ารับผิดชอบชีวิตใครไม่เป็น และไม่ชอบเอาอะไรมากักขังหรือทรมาณ สัตว์ชนิดเดียวและตัวเดียวที่สามารถใช้คำว่าเลี้ยงได้ คือ แมวอ้วนๆ ตัวนึงที่กวนตีนมากๆ อยู่กับเราและแม่มาตั้งแต่มัธยมปลาย และมาตายเพราะโดนงูกัดเมื่อตอนเราเรียนจบและทำงานแล้ว จากนั้นก็ไม่เคยอยากเลี้ยงอะไรอีก

ไม่ชอบไปสวนสัตว์ ในชีวตเคยไปสวนสัตว์มาสองสามครั้ง รู้สึกว่าจะเป็นสวนสัตว์ที่เชียงใหม่ทั้งหมด เหตุผลที่ไม่ชอบคล้ายๆ การเลี้ยงสัตว์ เราไม่ชอบการไปยืนดูแววตาของสัตว์ รู้สึกหดหู่ สลดใจ สังเวช และสงสาร ซึ่งจริงๆ สวนสัตว์ก็มีข้อดีแต่เรามองเห็นแต่จุดนี้ และอีกเหตุผลนึงตอนที่เราตามพ่อแม่ไปเราได้กลิ่นสาปของงู เห็นกรงมันดูไม่ค่อยสะอาด รู้สึกเหมือนจะอ้วก และกลิ่นมันติดจมุก ตามมาหลอนหลายวัน เลยไม่อยากไปอีก

เวลาเมาถึงขั้น (เดี๋ยวนี้ไม่มีโอกาสได้เมาแล้ว) จะสื่อสารเป็นภาษาอังกฤษ, จะโทรไปหาเพื่อนสนิทหรือคนที่แอบชอบ และ มักจะร้องไห้ 

เป็นคนขี้แยและอ่อนไหวเกินเหตุ ร้องไห้ง่ายๆ กับหนังสือ, หนัง, เพลง และ งานแต่ง เป็นต้น

รักเดียวใจเดียวจนน่าหมั่นไส้ ไม่รู้ว่าเป็นข้อดีหรือข้อเสียในยุคนี้ แต่ถ้าลงว่ารักใครแล้วก็จะไม่มอง หรือไม่สนใจคนอื่นอีกเลย

ระดับคิ้วสองข้างไม่เท่ากัน คิ้วซ้ายจะสูงกว่าคิ้วขวาเล็กน้อย ซึ่งนั่นทำให้หนังตาไม่เท่ากันด้วย

นิ้วชี้เราสั้นมากจนนิ้วก้อยเกือบตีเสมอ ส่วนนิ้วนางก็ยาวเกือบจะกลายเป็นนิ้วกลาง

ฯลฯ

นี่คือทั้งหมดที่พอจะนึกออก

ใครอ่านแล้วนึกสนุกมีอะไรที่อยากให้รู้เห็นก็แลกเปลี่ยนกันได้

(ภาพประกอบจากหนังเรื่อง Closer แปลกดีที่ประเด็นในวันนี้ทำให้นึกถึงภาพนี้และหนังเรื่องนี้)

พอวันอาทิตย์มาถึงทีไรใจเราเป็นต้องง่อยเกือบทุกครั้ง

เพราะถ้าวันอาทิตย์หมดอายุ, วันหยุดสั้นๆ ของเรามันก็หายวับไปด้วย

.

.

.

ตั้งใจว่าจะตื่นเอาบ่ายๆ

แต่ก็โชคดีได้ตื่นสาย, มิ้มโทรมาปลุกให้ดูรายการอะไรสักอย่าง พอเราหายงัวเงียมาเปิดดูก็จบรายการพอดี

ไม่อยากนอนต่อเพราะเสียดายวันหยุด ก็เลยซักผ้า เพราะแหงนหน้ามองฟ้า ส่องแดดแล้วโอเค ลมก็พัดผ่านแบบฉลุย รับรองว่าผ้าแห้งก่อนพระอาทิตย์หมดแสงแน่ๆ

นั่งเปิดคอมหงอยๆ ช่วงนี้เราติดคอมมากๆ

เพราะกลางคืนเรานอนไม่หลับ ยิ่งช่วงนี้เหมือนมีเรื่องอะไรบางอย่างเข้ามาให้เครียด เข้ามาให้คิด ก็ยิ่งเข้าหาคอมเป็นการใหญ่ ไม่รู้ว่าดีหรือไม่ดี แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้เราผ่านแต่ละคืนไปอย่างไม่ตายซาก

บ่ายแก่ๆ ผ้าแห้งหอมได้ที่ รู้สึกไม่อยากอยู่คนเดียวเลยโทรนัดก๊วนเพื่อนสาวว่าจะไปกินข้าวกัน

ลงตัวที่ร้านอาหารเกาหลีนังอลิส, ไม่ได้อยากกินโคเรียนฟู้ดหรอก แค่อยากไปกินไข่เค็มไชยา และจะเอารูปเกาะพะงัน-สมุยไปให้สาวๆ พวกนั้นด้วย คงจะอยากนั่งดูกันเต็มแก่

…

วันอาทิตย์บนถนนพระอาทิตย์,

เป็นยามเย็นย่ำค่ำที่มีความสุข อิ่มท้อง อิ่มใจ สบายอารมณ์ขึ้นบ้างตามอัตภาพ

แม้ว่าริ้วรอยความคิดเครียดๆ จะยังแทรกตัวอยู่ในบทสนทนา, รู้ว่าอาจจะทำให้เพื่อนกร่อยๆ แต่ถ้าไม่บอกเล่า ไม่ออกปากกับมนุษย์รู้ใจ รู้ไส้ รู้สันดานกันพวกนี้ก็ไม่รู้ว่าจะต้องไปแสดงออก ไประบายที่ไหน

ก่อนจะกลับมาห้องในตอนค่อนดึก

เพื่อจะพบว่าห้องว่างๆ ที่อยู่คนเดียวในขณะที่ฝนตกนี่มันโคตรเหงา!

ปล.เป็นการอัพบล็อกอีกรสชาติ ให้ความรู้สึกเหมือนเขียนให้ตัวเองอ่านในสมุดบันทึก ผิดแต่ว่าหงอยไปมาก

หลังแผ่นดินไหวที่สร้างความวอดวาย

ก็มักจะมีการสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นของแผ่นดินครั้งย่อมๆ ตามอีกอย่างต่อเนื่อง

หลังแผ่นดินไหวที่หัวใจเมื่อสัปดาห์ที่แล้วกับทริปล่องใต้งานแต่ง

เหตุอาฟเตอร์ช็อคก็ยังลั่นครืนๆ อยู่ในสมอง และสี่ห้องหัวใจของเราอย่างไม่เลิกรา

ทริปไหวๆ ครั้งนี้มีอานุภาพทำลายล้างสูง มันทำลายความหน่ายโลกของเราไปสิ้น

หันกลับมามองความไร้ชีวิตชีวาก็ราบเป็นหน้ากลอง

แผ่นดินไหวผ่านไปแล้วด้วยหน้าตาที่แช่มชื่นและหัวใจที่ชื่นบาน

แต่ไอ้ลูกกระจ๊อกที่ยังไหวไปไหวมาไม่หยุดนี่ซิ…ที่มันเป็นปัญหา

เพราะใจเรายังไม่หยุดนิ่ง ยังรู้สึกอยากโดนแผ่นดินไหวระลอกใหญ่อีกเรื่อยๆ

สมาธิและใจเราเลยไปแน่วแน่ให้กับเรื่องเที่ยวเป็นหลัก และคิดเรื่องงานเป็นรอง

กลุ้มใจกับการขาดสมาธิและพลังที่จะโหมให้กับงาน

รู้สึกผิดต่อเจ้านายที่ยังไม่ทุ่มเทกับงานเหมือนที่เคยเป็น

วันนี้เลยต้องขอเอาจริงกับตัวเองด้วยการเขียน entry นี้ทิ้งทวนและจะคว้าหัวใจตัวเองที่เผลอทำหล่นไว้ที่แดนใต้ เอากลับมาเมืองกรุงที่มีภาระและหน้าที่รอให้เรารับผิดชอบอยู่

แต่ไม่ต้องกลัวว่าเราจะได้หน้าลืมหลัง,

แค่ทำงานสะสมทรัพย์เอาไว้รอเวลาเก็บกระเป๋าเดินทางอีกครั้งเท่านั้นแหล่ะ

ใครพร้อม, เราพร้อมก็ไปด้วยกันนะ

กรุงเทพ-สุราษฎร์

สุราษฎร์-พะงัน

พะงัน-สมุย

สมุย-สุราษฎร์

สุราษฎร์-กรุงเทพ

นั่นคือ เส้นทางการเดินทางตลอด 6 วัน 6 คืนของเรากับไอ้แก็งค์เพื่อนๆ ใจหมา

จุดประสงค์หลักของการเดินทางครั้งนี้ คือ การไปร่วมแสดงความยินดีกับเพื่อนคนนึงที่จะเป็นฝั่งเป็นฝา ส่วนเรื่องเที่ยวเป็นแค่ของแถม แต่ไม่ว่าจะไปด้วยเหตุผลอะไร แค่มีเพื่อนมาชวนออกไปตะลอนโดยที่ยังไม่รู้แผนการแน่ชัด เราก็พยักหน้ารับสมัครเข้าร่วมทริปเป็นที่เรียบร้อย

ลงใต้คราวนี้ไม่เหมือนการไปเที่ยวครั้งอื่นๆ ของเราเลย

ทริปนี้เป็นทริปที่เราไม่มีข้อมูลในมือ, ไม่รู้อะไรล่วงหน้า เพราะอีเจ้าบ้าน (เจ้าสาว) ไม่ได้บอกอะไรให้เตรียมตัวสักอย่าง พอเพื่อนร่วมทริปมาถามว่าจะไปไหน ทำอะไรต่อ เราก็ได้แต่ตอบไปว่า

“จงอยู่กับปัจจุบัน”

นับว่าเป็นทริปที่อิงกับแก่นของพุทธศาสนาโคตรๆ

จะว่าไปการเที่ยวแบบอิมโพรไวซ์ (คุณศิลปไดฯ เคยพูดไว้อย่างนั้น) ที่ไม่ต้องมีแผนการ ทำอะไรแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัวบ้างมันก็ดีนะ ไม่ต้องกังวล ใช้เวลากับอะไรที่มันอยู่ตรงหน้า เจออะไรก็แก้ปัญหา หรือปล่อยให้มันเป็นไป…แม่เจ้าโว๊ย จะเข้าสู่ร่มกาสาวพัตรกันใหญ่โตแล้ว

ทริปนี้ถือเป็นทริปใหญ่ประจำปีนี้ได้เลย ทั้ง

ปริมาณเพื่อน

จำนวนวัน

ระยะทาง 

คนเยอะๆ มาอยู่ด้วยกันนานๆ บนเส้นทางที่ไม่คุ้น มันก็มีบ้างที่ทำให้ถกเถียง, งอนและเคือง หรือ ถึงขั้นทะเลาะ โต้เถียง

แต่สุดท้ายมันก็อยู่บนพื้นฐานของความห่วง และคำสั้นๆ ว่า “เพื่อน”

เราเหนื่อยด้วยกัน

เราเมาเรือด้วยกัน

เรากินมาม่าด้วยกัน

เราดำเกรียมด้วยกัน

เราหัวเราะท้องแข็งด้วยกัน

เราน้ำตาไหลให้เจ้าสาวด้วยกัน

เราทำกับข้าวกินกัน

เราเดินเล่นด้วยกัน

เราดำผุดดำว่ายด้วยกัน

เราเมาด้วยกัน

เราตังค์หมดด้วยกัน

เราเพลียด้วยกัน

เราร้องเกะด้วยกัน

เหตุผลแค่นี้ยังไม่พอที่จะทำให้เราเรียกมันว่า Happy Trip อีกเหรอ

เล็กๆ น้อยๆ

สวนยางหลังบ้านพี่กานเป็นเซอร์ไพรส์ที่อยากเห็นอีก

การปั่นจักรยานตอนเช้าๆ กับเพื่อนรู้ใจเป็นอะไรที่สุดยอด

ผักเหลียงผัดไข่ที่ทำกินกันเองอร่อยโคตร

พิธีที่เรียบง่ายเป็นอะไรที่ซาบซึ้ง

ได้อยู่กินกับเพื่อนๆ คราวนี้เหมือนทำความรู้จักกันใหม่

เห็นอะไรสวยๆ งามๆ แล้วส่ง MMS หาคนที่เราคิดถึงนี่มันดีจริงๆ นะ

ไปพะงันคราวนี้เป็นครั้งแรกของเรา, รวมถึงฟูลมูนปาร์ตี้ด้วย

ตอนนี้เลยยังอยู่ในอารมณ์ (เรียกอารมณ์ค้างก็ได้นะ) ที่อยากจะตะลอนเที่ยวไป เหนื่อยไป หิวไป จนไปกับเพื่อนๆ อีก ใครจะชวนไปไหนไม่มีเกี่ยง…กลัวซะที่หนายยยย