ในช่วงเวลาสามร้อยหกสิบกว่าวัน,
กระต่ายทำหน้าที่ของมันได้ดี ไม่มีตกหล่น
เราอาจจะเผลอคิดว่าเดือนนี้ผ่านไปเร็ว เดือนนั้นเคลื่อนไปช้า
แต่ทว่า, กระต่ายควบคุมจังหวะไว้อย่างสม่ำเสมอ

ในปีนี้,
ฉันคล้ายเป็นมนุษย์เต่าตนหนึ่ง
ที่งุ่มง่ามกับปีกระต่ายอย่างที่ไม่เคยคิดว่าตัวเองก็ต้องตกในภาวะนี้

เมื่อเสียงปืนดัง เป็นสัญญาณให้รู้ว่าเราเข้าสู่อีกปีใหม่
ฉันก็ค่อยๆ เดินไป เดินไปพร้อมๆ กับการกระโดดของกระต่าย
แต่ทำไมไม่รู้, ฉันรู้สึกว่าปีนี้ฉันมีจังหวะชีวิตที่ช้า…มากกว่าทุกปี

อาจเพราะฉันไม่ได้ก้าวลงในสนามแข่งขันกับใคร
ไม่แม้กระั่ทั่งกับเจ้ากระต่ายคล่องแคล่ว

ฉันอยู่เพื่อตัวเอง
ฉันต้องรอดเพื่อตัวเอง…และครอบครัว

มันเป็นปีแห่งอุปสรรค
มันเป็นปีแห่งความลำบาก
มันเป็นปีแห่งความทุกข์ยาก

วุฒิภาวะในการเดินเพื่อยังชีพ สำหรับฉันมันไม่ง่ายนัก
ฉันมีความอดทนต่ำ มีความพยายามน้อย
แต่เมื่อทุกอย่างถาโถมในลักษณะที่ไม่มีท่าทีจะคลี่คลาย
ฉันก็ต้องทำใจให้นิ่ง แม้จะเสียจริตและสติไปในบางช่วงเวลา
แต่ก็ต้องตบหัวตัวเองเพื่อสร้างขวัญให้แข็ง เพื่อให้ได้มีชีวิตต่อไปจนครบปี

ฉันเกือบละทิ้งมันหลายครั้ง
ฉันท้อและอยากจะถอยอยู่หลายๆ หน
ยังโชคดีอยู่บ้างที่คนดูข้างสนามบางคนได้เรียกสติ และสมาธิฉันกลับมาได้
อาจจะด้วยการปลอบ การเตือน หรือ การวิจารณ์อย่างหวังดี อย่างที่ฉันเีรียกมันว่า ‘ติเพื่อต่อ’

จนในที่สุด,
อีกไม่กี่วันก็จะเข้าเส้นชัยในปีของกระต่าย

อาจไม่สามารถเรียกได้ว่า ‘ประสบความสำเร็จ’ ในการใช้ชีวิต
เหมาะมากกว่าสำหรับ ‘คนล้มเหลว’
ถ้าต้องการหลักฐาน ฉันก็แจงแจกการเป็นคนล้มเหลวได้มากมาย
แต่ฉันรู้สึกภูมิใจในตัวเองอยู่ลึกๆ แม้ว่าบางปัญหาจะแก้ไขไปแบบแก้ผ้าเอาหน้ารอดไว้ก่อน

และที่อยากให้ทุกคนรู้
นี่คือ เรื่องราวเล็กๆ ที่เกิดขึ้นกับฉันในปีทองของกระต่าย

1. มันไม่ใช่ปีแห่งการท่องเที่ยว
2. ซื้อหนังสือน้อยมาก
3. ใช้เงิน 100 บาทได้คุ้มค่าอย่างที่ไม่ค่อยเห็นค่ามันมาก่อน
4. อ่านหนังสือได้เกือบทุกวันแม้จะไม่ได้ซื้อหนังสือเล่มใหม่ เพราะยืมมาอ่านและรื้อเล่มเก่ามาอ่าน
5. ดูหนังในโรงน้อยมากๆ และแม้แต่ดีวีดีก็ไม่ค่อยมีอารมณ์อยากดู
ุ6. รายได้จากการทำงานน้อยยิ่งกว่าน้อย
7. เป็นเศรษฐีหนี้
8. รูมาตอยด์ไม่ทำให้ปวดข้อและปวดใจ มันทำให้ยิ้มได้ในบางครั้ง
9. ยืมเงินแม่ และคนอื่นๆ อย่างหน้าด้านที่สุดเท่าที่เคยเป็น
10.โดนกดค่าแรงแต่ก็จำยอม
11.ถูกปฏิเสธจนเสียความมั่นใจในความสามารถที่เชื่อว่ามี
12.แทบไม่เขียนบันทึกลงสมุดแล้ว
13.ยังเขียนและส่งโปสการ์ดอยู่บ้างแม้จะน้อย เพราะรู้สึกชีวิตขาดความรื่นรมย์
14.จำนวนคนรอบตัวที่อยากพบ อยากพูดคุยด้วยน้อยลง
15.นิ่งมากขึ้น
16.หงุดหงิดกับมนุษย์รอบตัวได้ง่ายดาย
17.ปีนี้มีอายุครบ 33
18.ยังคงไม่คิดเรื่องแต่งงาน
19.ทำกับข้าวกินเองอย่างจริงจัง และคิดว่าทำอาหารได้ดีขึ้น
20.สนใจคนที่ไม่สนใจเราน้อยลง
21.กินเพื่ออยู่ คือ คติของปีนี้
22.ไม่ได้ซื้อชุดชั้นในใหม่เลย
23.คิดว่าเป็นมนุษย์ต่างดาวไปแล้วเมื่อรู้สึกว่าปีนี้เพลงไทยมีความเพราะน้อยมาก
24.ยังไม่เลิกเบียร์
25.กินส้มตำอยู่เรื่อยๆ ทั้งที่หมอห้าม
26.ไม่ได้กินหอยแครงลวกสักตัว
27.น้ำหนักขึ้นและลง ขึ้นและลงเหมือนไวกิ้ง
28.กินโยเกิร์ตและน้ำเต้าหู้อย่างจริงจัง
29.เรื่องครอบครัวยังเป็นประเด็นหลักที่ทำให้ปวดใจ
30.ไม่ได้เล่นโยคะ

…

ขอให้ทุกคนสนุกกับปีหน้า
หวังว่าชีวิตจะราบรื่นกว่านี้
อาจจะต้องลาที, ปีกระต่าย

นั่งมองนิ่งๆ
นั่งคิดเงียบๆ

หายนะจากไป
ทิ้งไว้แต่ร่องรอยให้เจ็บใจเล่น

ในบางพื้นที่,
เห็นแล้วแทบนึกไม่ออกเลยว่าน้ำมหาศาลเดินทางมาได้ยังไง
ยิ่งเห็นรอยน้ำที่แช่นิ่งอยู่เป็นเดือนๆ ยิ่งนึกไม่ออกว่าทำไมน้ำมันเยอะขนาดนั้น ทำให้เสียหายขนาดนั้นได้ยังไง

2.
เข้าไปหาพ่อที่บ้านพ่อ
เจอความหดหู่ อ้างว้างในระดับสูงสุดของชีวิต

บ้านพ่อ,
บ้านที่เราเคยอยู่และเติบโต
บ้านหลังที่เคยมีความอบอุ่นระดับจางๆ ที่พอเหมาะกับความต้องการ

หลังจากหายนะถล่มบ้านเมื่อหลายปีก่อนจากการหย่าร้าง
ทำให้บ้านไม่เป็นบ้านอีกต่อไป
มันเป็นแค่สิ่งปลูกสร้างทึมๆ บรรยากาศร้างๆ และไม่น่าอยู่อาศัย

ในบ้านไม่ใช่แค่แม่…ที่จากไป
สิ่งต่างๆ ความรู้สึกต่างๆ มันก็โบกมือลาไปโดยอัตโนมัติอย่างที่เราเองก็ไม่ได้ตั้งใจ
และสมาชิกทั้ง 4 คนที่เคย ‘ร่วม’ ก็เหลือเพียง ‘รอย’ บางๆ ในความทรงจำเท่านั้นเอง

3.
การกลับบ้านทุกครั้งทำให้เราไม่สบายใจ, เศร้า, หงุดหงิด หรืออะไรๆ ในแง่ลบแทบทุกครั้ง
ถ้าไม่เรื่องนี้ก็เรื่องนั้น โน้น มากมาย

แต่หนนี้,
เรารู้สึกยิ่งกว่า
มันเป็นความรู้สึกเศร้า โหวงเหวง เคว้งคว้าง หดหู่ รวมไปถึงสงสาร

เราเข้าไปหาพ่อที่บ้าน
เข้าไปคุยสั้นๆ เหมือนอย่างที่เป็นมาตลอดชีวิต
เราไม่ได้มีเรื่องที่จะให้สื่อสารพูดคุยกันมากนัก หรือถึงมีมาก,
เราก็อาจไม่รู้วิธีที่จะงัดมันออกมาเพื่อแลกเปลี่ยนกัน

บ้านพ่อ หรือบ้านของเราหลังน้ำท่วม,
มันยิ่งกว่าโดนน้ำท่วม และเกินกว่าจะเรียกว่าหายนะ
ทั้งที่จริงแล้ว บ้านพ่อเมื่อเทียบกับหลายๆ คนที่เสียบ้านไปในคราวนี้ พ่อดูเบากว่ามากๆ

พ่อบอกว่าข้าวของหลายอย่างของเราที่พ่อมองว่ามันมีค่า
อย่างใบปริญญา และรูปถ่ายตอนรับพระราชทานปริญญามันเีสียหาย

เราเข้าไปดูในบ้าน
ไม่ได้สนใจอะไรที่พ่อพูดถึงด้วยซ้ำ
แต่ภาพภายในบ้านที่เราเห็นทำเอาแทบเสียน้ำตาตรงนั้น

พ่อบอกว่าบ้านยังไม่เรียบร้อยนะ,
ใช่, เราเห็น

ข้าวของเครื่องใ่ช้หลายอย่างที่ต้องแช่น้ำเป็นเดือนๆ เสียหายและมันยังคงสภาพนั้น
ไม่มีการนำไปทิ้ง, ซ่อมแซม หรือทำความสะอาด แทบทุกอย่างยังอยู่ที่เดิม
บ้านอาจมีการทำความสะอาดเล็กน้อยแค่พออยู่ได้

พ่อ,
มีชีวิตอยู่กับเศษซากพวกนี้
ซากจากเศษความทรงจำ เศษเสี้ยวของวันบางวันที่ีดีกลายเป็นซาก

มันกองกันอยู่ตรงนั้น
มันมีร่องรอยเด่นชัดปรากฎอยู่

มันมีความเศร้าในทุกมุม
มันทำให้เราหดหู่กว่าครั้งไหนๆ
และมันทำให้เรานึกสงสารพ่ออย่างจริงจัง

การอยู่ตัวคนเดียวมันเหงา
ที่ไม่ใช่แค่คำว่าเหงาอย่างที่เราชอบบ่นอยู่บ่อยๆ
แต่มันเป็นความโดดเดี่ยวและเดียวดายในแบบที่ใครไหนๆ ก็ไม่อยากเป็น

ไม่มีใครให้พ่อกลับมาเจอ
ไม่มีคนมาแชร์ความทุกข์ ความสนุกด้วย
ไม่มีการร่วมแรงในการล้างและจัดการกับคราบ

พ่ออยู่กับรอยของอดีต

4.
รอยบางอย่างอาจล้างออก เช็ดออกไม่ยาก ไม่เีสียเวลามาก
แต่ร่องรอยบางอย่างที่ถูกฝังอยู่ในความเคยชิน กับชีวิตประจำวันมันขัดไม่ออกและใช้เวลานาน
และถ้าขจัดมันไม่ออก,
ก็คงอยู่ด้วยความจำใจ หรือทำใจเพื่อสร้างความเคยชินครั้งใหม่ให้เกิดขึ้น

หวังว่า,

คนที่คุยกับเรา
ควรเป็นคนที่เราคุยได้คล่องคอในทุกๆ เรื่อง
ทำให้เราได้แสดงความเห็น ได้เปิดเผยความคิดออกมาดังๆ โดยไม่ต้องเอาใจใคร
การที่ได้คุยกันมันทำให้เกิดบทสนทนาดีๆ โดยมิได้ตั้งใจ

และ,
ทั้งๆ ที่เราอาจไม่ได้เล่าปัญหา ไม่ได้เอาเรื่องไม่โอเคของชีวิตมาตีแผ่
อาจแค่คุยเรื่องดินฟ้า, ปัญหาบ้านเมือง, วงการเพลง หรือเรื่องที่ไม่ชอบเหมือนๆ กัน
แค่นั้นมันก็พอที่จะ ‘บรรเทา’ ความไม่โอเคออกไปมากอย่างไม่รู้ตัว

มันไม่ใช่ความสุขหรอก,
เป็นช่วงเวลาที่พิเศษและวิเศษของชีวิตมากกว่า
คนเราต้องการช่วงเวลาแบบนี้ในจังหวะสีเทาหม่นๆ

คนประเภทนี้อาจไม่ได้มีจำนวนมากถ้าจะนับกันทั้งชีวิต
แต่จำนวนมันไม่ได้เป็นตัวแปรของคุณภาพ

ขอบคุณคนในสังกัด ‘หน่วยบรรเทาทุกข์’
ที่ทำให้ช่วงเวลาสั้นๆ มันมีความหมายกับชีวิตในวันรุ่งขึ้น
การที่ได้ยิ้ม ได้หัวเราะเบาๆ แค่ไม่กี่นาที ไม่กี่ชั่วโมงมันสำคัญมากพอดูกับคนหนึ่งคน

ถ้าเราดีวัน,
ในบางคืนอาจถูกจัดให้อยู่ในหน่วยงาน ‘บำบัดของเสีย’ บ้างก็ได้นะ
มั่นใจอย่างนั้น

ตอนท้ายหมอหาสาเหตุเจอ
เพราะพี่ชายให้กินวิตามินอะไรสักอย่างมากเกินไปเลยทำใ้ห้ป่วย
พี่ชายเข้าใจว่ากินเยอะๆ น่าจะดีกับน้อง…ด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์
แล้วก็บ่นๆ ว่าน้องต้องเกลียดเขาแน่เลย

หมอบอกว่าไม่หรอก
ข้อดีของการเป็นพี่น้องกัน คือ ต่อให้ทะเลาะก็จะไม่มีวันเกลียดกัน เดี๋ยวก็หาย
อะไรทำนองนั้น

…

จริง,
นั่นคงเป็นข้อดีของการเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน

แต่,
นั่นอาจจะต้องวงเล็บว่าต้องเป็นครอบครัวที่มีจิตใจดีต่อกัน
สมาชิกในครอบครัวต้องมีศีลเท่าๆ กัน

เห็นมาก็มาก
ได้ยินมาก็เยอะ
ฆ่ากันเองในครอบครัวบ้าง, แตกหัก แตกแยกกันในครอบครัวบ้าง, อยู่บ้านเดียวกันแต่ไม่พูดกันบ้าง
ตัวอย่างไม่ใช่ไม่มีให้เห็น

ไม่ต้องมองไปไหนไกล,
ก็บ้านเราเองนี่แหล่ะ แม้ไม่ถึงกับฆ่าแกงแย่งชิง
แต่บรรยากาศในบ้านก็ร้อนรุ่มจนทำให้บ้านไม่น่าอยู่อาศัย

…

ถ้าข้อดีของการเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน คือ การทะเลาะได้แต่ไม่เกลียดกัน

ข้อเสียของมันก็อาจจะอยู่ที่ ไม่ว่าเราจะเกลียด จะเบื่อ หรือรำคาญสมาชิกบางคนในบ้านมากแค่ไหน
เราก็อาจจะทำได้แค่หนี แต่ไม่สามารถตัดขาดความเป็นพ่อแม่พี่น้องญาติโก หรือบรรพบุรุษได้ เพราะเราถูกเลือกตั้งแต่วันที่ออกมาจากท้องแม่ในครั้งแรกที่ลืมตาอ้าปากให้โลกแล้ว

และถ้าความรู้สึกมันคุกรุ่นไปจนถึงขั้นไม่อยากรับรู้ ไม่อยากข้องเกี่ยว
หรือไม่อยากเป็นส่วนหนึ่งส่วนใดแล้วล่ะก็ ความเจ็บปวดมันคงหลายเท่ายิ่งกว่าการทะเลาะกับเืพื่อน

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร,
เราก็คงต้องทนอยู่กับมันให้ได้
เพราะเราไม่มีวันตัดให้ขาดกับความเป็นจริงที่ว่าเราเลือกเกิดไม่ได้

มนุษย์เกิดมาเพื่อเจ็บและทำให้คนอื่นเจ็บ
ก็ต้องรับความเจ็บกันจนกว่าจะตายจาก

แม่โทรมาอวยพรแต่เช้า ยืดยาวเหมือนทุกปีที่เคยทำมา
อุตส่าห์ตั้งนาฬิกาปลุกเอาไว้เพื่อจะได้โทรไปหาแม่ก่อน แต่ก็ยังช้า…เหมือนทุกปี

ตอนท้ายๆ ของคำให้พร
แม่บอกทำนองว่า “เลี้ยงดูแม่ตอนแก่ด้วยนะ”
นึกสงสัยว่า ตอนนี้แม่ก็เข้าวัยกลางคนมาหลายปี แต่ไอ้ลูกคนนี้ยังไม่เอาไหน
ยังต้องแอบพึ่งพิง พึ่งพาแม่อยู่เรื่อยๆ

แต่อย่างหนึ่งที่แน่ใจตัวเองได้ คือ
ถ้าเราไม่ตายไปก่อนแม่ เราไม่มีวันทิ้งแม่
แม้ว่าเราจะต้องอยู่ด้วยกันแบบลำบาก แต่ลำบากด้วยกันน่าจะสนุกกว่า

จบการอวยชัยให้พรในวันเกิดเราแล้วแม่ก็วางสาย
แล้วเราก็โทรหาแม่อีกรอบ เพื่อบอกความในใจของเราบ้าง

เราขอบคุณแม่ที่ให้เราเกิดและกัดฟันเลี้ยงเรามา
เราขอโทษแม่ที่อาจจะไม่ทำให้แม่สุขสบายเหมือนลูกบ้านอื่นๆ
แม่บอกว่า “ไม่เป็นไร ยกโทษและอโหสิกรรมให้” และ “ยังไงก็รัก”

วันเกิดในอายุ 33 ของเราก็คงมีเท่านี้
ก่อนวันเกิดวันสองวันได้ไปไหว้พระเพื่อความสบายใจมาแล้ว
ในโลกความเป็นจริง เมื่อสิ่งที่หวังไม่ได้เราก็แค่ต้องอดทน และพยายามต่อไป

…

ไม่รู้เหมือนกันว่าในวัย 33
คนอื่นมองและคาดหวังกับอายุนี้เท่าไหร่ แบบไหน
แต่เราคิดว่าเรา “โตขึ้น” น้อยลงมาก

เราติดกับอดีตและอยู่กับความเพ้อฝันถึงอนาคตมากเกินไป
จิตใจไม่ค่อยอยู่กับความเป็นจริงในปัจจุบัน
ไม่รู้เพราะเหนื่อยใจกับโลก ล้ากับชีวิตจนต้องซ่อนตัวในโลกที่คิดหรือเปล่า

ยิ่งอายุมากขึ้น
ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองย้อนกลับไปเป็นเด็กมากขึ้นเรื่อยๆ

ไม่รู้ว่าเราจะเป็นที่พึ่งให้แม่ได้อย่างที่แม่ขอหรือเปล่า
แต่อย่างน้อยในวัยเด็ก เราก็เป็นเด็กดี ไม่ดื้อ และอดทน เข้มแข็งมากชนิดที่ทุกวันนี้ยังเป็นไม่ได้

ถ้าอายุเยอะแล้วใจเราเด็กลงไปเรื่อยๆ
เราก็อยากให้เป็นแบบเด็กหญิงสุนันทาในช่วงประถมนะ
เราอยากไ้ด้พลังแบบนั้น
เราอยากได้ความแข็งแกร่งแบบนั้น
เราอยากได้ความอดทนและสู้แบบนั้น
เราจะพยายาม…ต่อไป

สุขสันต์วันเกิดนะ

จริงๆ โดยธรรมชาติของตัวเราไม่เหมาะักับงานอีเว้นท์ทั้งหลาย
เพราะเราเป็นคนลน แม้ท่าทางจะนิ่งๆ
ที่ำสำคัญคือ เราไม่ค่อยถนัดการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า ซึ่งไอ้คุณสมบัติข้อนี้เป็นหัวใจสำคัญของงานพวกนี้

มีอยู่งานหนึ่ง,
ด้วยความผิดแผน หรือผิดพลาดอะไรสักอย่างนึกไม่ออกแล้ว
เจ้านายเราที่อยู่ในงานด้วย เดินมาดุเราที่หลังเวลาแบบจริงจัง

เรานิ่ง สะกดน้ำตาไว้และบอกเจ้านายสั้นๆ ว่า “ให้งานจบก่อนนะ แล้วค่อยมาด่า ขอร้อง”
อาจจะเหมือนเราพูดจาไม่ดีกับคนจ่ายเงินเดือน แต่เรารู้สึกแบบนั้นจริงๆ

งานอีเ้ว้นท์เป็นงานที่มันหยุดไม่ได้
เมื่อเริ่มแล้วมันจะดำเนินไปเรื่อยจนกว่าจะหมดกำหนดการณ์
และการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าก็ต้องดำเนินควบคู่กันไปด้วยจนกว่าจะเลิก

เราเป็นมนุษย์ลนลาน
การทำงานประเภทนี้เราต้องการสติและสมาธิสูงมาก
อาจฟังดูเหมือนข้อแก้ตัวที่ไม่อยากถูกด่าต่อหน้าคนเยอะๆ
แต่จริงๆ แล้วเราว่ามัน “ไม่ก่อประโยชน์”
เพราะ ณ ขณะนั้นเราต้องทำงานของเราต่อให้จบโดยไม่ิให้ติดขัดและชะงัก
เรายินดีที่จะถูกด่าและถูกวิจารณ์ ประณาม หรืออะไรก็ตามให้สมกับความผิดพลาด

แต่มันจะดีกว่ามั้ยถ้ามันมาในเวลาที่เหมาะสม

…

เรื่องเล็กๆ ในชีวิตเราที่เล่าให้ฟัง
เพราะมันเกิดมีเหตุการณ์คล้ายว่าจะไร้สาระทำให้นึกถึง

บ้านเมืองเราน้ำท่วมหนักในหลายๆ พื้นที่มาหลายสัปดาห์แล้ว
หลายหน่วยงาน หลายภาคส่วน ประชาชนหลายๆ คนก็พยายามช่วยกันแก้วิกฤตอยู่
แต่ก็มีบางคนพยายามแย่หยุ พยายามเสี้ยมให้เกิดความแตกแยกในช่วงเวลาที่เราควรจะสามัคคีกันที่สุดครั้งหนึ่ง

ใช้วิธีง่ายๆ
ด้วยการเปรียบเทียบการทำงานและความทุ่มเทของนายกฯ คนปัจจุบันกับคนที่เพิ่งลงจากตำแหน่งไปเมื่อไม่นาน หลายคนที่เข้ามาอ่านเจอข้อเขียนนี้ของเรา โดยเฉพาะบรรทัดข้างบน อาจจะเริ่มตั้งแง่ว่า “เสื้อแดงล่ะซิแก”

บอกตรงๆ นะ
ไม่ว่าจะนายกฯ คนที่แล้ว หรือคนล่าสุด เราไม่ได้เลือกเลย…สักคน
โดยเฉพาะคนปัจจุบัน ความพอใจ หรือความภูมิใจไม่ได้เกิดในใจเราเลยสักนิด
แต่ในเมื่อ “เสียงส่วนใหญ่” เลือกมาแล้ว เราจะทำอะไรได้ นอกจากให้โอกาสได้พิสูจน์ความสามารถ และ “ความจริงใจ” ที่ประชาชนหลายคน และตัวเราคลางแคลงตั้งแต่เริ่ม

เรื่องเล็กๆ
ที่มีคนไม่หวังดี และไม่สร้างสรรค์นำมาเปรียบเทียบในตอนนี้
ไม่ต่างอะไรกับที่เจ้านายเราทำในวันนั้น

คนพวกนี้ไม่ต่างจากโจรที่เข้าไปงัดแงะขโมยของบ้านที่ถูกน้ำท่วม
ไม่ต่างอะไรกับพ่อค้าแม่ค้าหน้าเลือดใจโหดที่เลือกจะขึ้นราคาสินค้าอย่างไม่มีที่มาที่ไป
เพราะการกระทำมันได้ซ้ำเติมสถานการณ์มากกว่าจะช่วยเยียวยาให้มันบรรเทา หรือทำให้ดีขึ้น

ของแบบนี้,
มันอยู่ที่จังหวะ
การเล่นงาน หรือโจมตีใครสักคนมันเป็นศิลปะอย่างหนึ่ง

สำหรับเรื่องนี้,
เราว่ารอให้น้ำลดเพื่อเห็นตอได้ชัด…มันก็ยังไม่สายนะ

ในเมื่ออะไรๆ มันก็ต้องจบ ไม่วันใดก็วันหนึ่ง
มันจะดีกว่าไหม ถ้าเราได้พยายามทำทุกวันให้เป็นวันสุดท้าย

เคยลองสังเกตไหมว่า,
ถ้าเรากำหนดระยะเวลาแน่นอนให้กับอะไรสักอย่าง
เราจะทำมันอย่างตั้งใจ ทำเป็นอย่างดี โดยเฉพาะวันท้ายๆ

คนบ้านนอกกลับบ้านต่างจังหวัดได้ปีละไม่กี่สิบวัน
แต่พวกเขาก็ใช้เวลาน้อยนิดให้มีค่ามากที่สุดกับครอบครัว

ฯลฯ

เราทำมันได้,
เราใช้เวลาคุ้มค่า
แต่กับความสัมพันธ์เราอาจยังทำมันไม่ดีพอ
ไม่ว่าจะกับคนในครอบครัว, เพื่อนสนิท, เพื่อนไม่สนิท, เพื่อนที่ทำงาน, คนรัก

จะสัมพันธ์กันแบบไหน
จะผูกพันกันมากแค่ไหน
เราต่างก็หลงลืมที่จะทำให้มันเป็นวันสุดท้ายอยู่บ่อยๆ

ถ้าสุดท้ายแล้วอะไรๆ มันต้องจบ หรือ จาก
ขอให้มันฝากรอยเจ็บให้น้อยที่สุด เหลือรอยจำดีๆ ให้มากที่สุด
เพื่อที่เราจะได้ไม่ต้องมาก่นด่าตัวเองให้เจ็บใจตลอดชีวิตว่า “ถ้า…”

ถ้าอย่างนั้น
เราก็คิดเสียว่า “ถ้าวันนี้เป็นวันสุดท้าย…” ละกัน

เรามีกล้องดิจิตอลเล็กๆ หนึ่งตัว
เวลาไปไหนก็จะพกติดตัว ติดกระเป๋าไปด้วย แม้จะไม่ได้ถึงกับไปเที่ยวก็เหอะ

เราชอบคิดว่า ‘เผื่อ’ จะต้องได้ใช้
และ ‘เผื่อ’ จะมีอะไรให้ต้องกดชัตเตอร์

คนใกล้ชิดหรือเืพื่อนสนิทบางคนอาจจะรำคาญที่เวลาไปเที่ยวแล้วต้องถูกเราบังคับให้เป็นตากล้องและเป็นนายแบบหรือนางแบบทุกครั้ง แม้แต่ญาติๆ เราเองก็รู้สึกตลกเวลาที่เรากลับบ้านนอกแล้วพกกล้องไปแชะภาพหลานชายแทบทุกอิริยาบท

เราเป็นบ้าอะไร
คนรอบข้างคงอยากพูดอะไรทำนองนั้น
แต่เราก็ขำๆ และก็ยังถ่ายรูปนั่นโน่นนี่นั่นอย่างสนุกสุขสันต์ของเราต่อไป

จริงอยู่, ที่สมองของคนเราสามารถจดจำเรื่องราวเก่าๆ
หรือเรียกภาพเหตุการณ์ต่างๆ จากอดีตให้นึกถึงได้อยู่เรื่อยๆ อย่างที่เราเรียกมันว่าความทรงจำ โดยที่อาจจะไม่จำเป็นต้องพึ่งพาภาพถ่ายที่ได้จากกล้องเลย

แต่เมื่อไม่กี่วันมานี้ เราได้รู้ถึงความสำคัญของรูปถ่ายที่่ไม่น้อยหน้าความทรงจำ

มีคนที่รู้จักกันคนหนึ่งสูญเสียคุณแม่ไปอย่างกระทันหัน
เราช่วยอะไรเขาไม่ได้มาก,
จริงๆ ต้องบอกว่าไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย
และการปลอบใจเป็นการแสดงออกที่่ซับซ้อนและละเอียดอ่อนอย่างหนึ่ง, เราจนคำพูด

วันนี้,
เราเห็นเขาคนนั้นเข้ามาที่เฟซบุ๊คเรา และกดไลค์รูปที่มีคุณแม่ของเขาอยู่ด้วย
เนื่องจากเมื่อสองปีก่อนเขาคนนี้แต่งงานกับเืพื่อนรักของเรา
และแน่นอน, เราก็พกกล้องถ่ายรูปไปด้วย

เราบอกเขาว่า
เราจะหารูปคุณแม่ของเขาที่มีในเครื่องคอมฯ เราแล้วส่งเมลไปให้อีก

นี่คงเป็นเพียงสิ่งเล็กๆ สิ่งเดียวที่เราจะทำให้เขาได้บ้างหลังการสูญเสียครั้งใหญ่
ภาพถ่ายที่มีอยู่เป็นมากกว่าภาพจำที่ทำให้เรานึกถึงใครบางคนที่ลาจาก

มันเป็นเสมือนหลักฐานที่ทำให้เรารู้ว่า ครั้งหนึ่ง, ใครบางคนเคยมีตัวตนอยู่ในชีวิตเรา

ภาพถ่ายเป็นความทรงจำที่จับต้องได้, แม้จะไร้ชีวิต
แต่ทุกครั้งที่เราได้เห็น ได้ดู หัวใจของเราก็จดจารมันไว้อย่างไม่มีวันเลือน

…..

A Proof of Life

I love photography -
both taking them and being taken in ones.

I have a small digital camera -
which I carry around with me, special occasion or not.

I would think there ‘might’ be a time where I need it -
there ‘might’ be a thing worth pressing the shutter.

My friends may feel a little annoyed whenever we travel and I would I bug them to take my photos or for them to pose for me. Or my relatives may find it funny that I would snap every action of my little nephew when I go back to my hometown.

“What’s with you?”,
that might be the words on their minds.
But I don’t really mind and still enjoy taking pictures happily.

It’s true that our brain can memorize past events
or recall images of what had happened without the help of photographs.

But this past few days I came to realize why the images from photographs are no less important than those from memories.

A person I know had suddenly lost his mother.
I could offer very little help,
or rather I can not do anything to help at all.
And condolence is one of the most delicate expression – I’m lost for words.

Today,
this person visited my facebook profile and ‘liked’
one of the picture with his mother in it.
Because two years ago he got married to my best friend,
and, of course , I had my camera with me.

I told him,
I would find more photos with his mother in it from my computer and email them to him.

This might be the only little thing I can offer him after the big loss.
Photos that I have are now more than images from memory of someone departed.

It is a proof that, once, someone was living as a part of our life.

Photos are concrete form of memory – even though they are lifeless,
everytime we look at them, they have their own places in our beating heart.

ข้อคิด ธรรมะหลายๆ เรื่องที่ได้อ่าน
เป็นเรื่องใกล้ตัวทั้งสิ้น เป็นเรื่องง่ายๆ ที่เราหลงลืมคิดไป หรือตั้งใจลืมมัน
พอได้อ่าน ได้คิด ได้วิเคราะห์จริงๆ ทำให้รู้เลยว่าพุทธศาสนาเป็นศาสนาที่ใจกว้างมาก
เป็นศาสนาที่เปิดรับและพร้อมจะขัดเกลาึคนทุกคนที่ใฝ่รู้ ใฝ่ปฏิบัติเพื่อให้เกิดผลจริงๆ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นการจะได้ผลอย่างไร ก็ขึ้นอยู่กับการกระทำของเรานั่นเอง

เวลาที่อ่านเจอข้อคิดดีๆ เราก็เอาไปแปะไว้ที่ิทวิตเตอร์กับเฟซบุ๊ค
ช่วงนี้ถ้าใครได้อ่านข้อความที่ออกไปในทางธรรมสักหน่อยก็อย่าแปลกใจ เป็นเพราะกำลังอิน และตั้งใจให้คนอื่นได้อ่าน ได้รับรู้กันด้วยเผื่อจะเป็นการกระตุ้น หรือกระตุกใจให้คิดคำนึงกันบ้าง

มีคติธรรมเรื่องหนึ่งเพิ่งอ่านเจอวันนี้
เป็นเรื่องที่โดนใจอย่างจัง เพราะเราเป็นคนขี้น้อยใจ มีปัญหาเรื่องความสัมพันธ์อยู่บ่อยๆ
เลยคิดว่าเก็บไว้กับตัวไม่ได้แล้ว ขออนุญาตนำมาถ่ายทอดต่อ เพราะคิดว่าหลายๆ คนก็ัมักมีปัญหาเรื่องแบบนี้บ่อยๆ เหมือนกัน

ถ้าไม่เชื่อลองอ่าน ลองพิจารณากันดู

“ความคิดอันประกอบด้วยปัญญา สามารถหยุดยั้งความโลภ ความโกรธ ความหลง มิให้เคลื่อนตัวเข้าห้อมล้อมจิตใจได้จริง ดังเช่น เมื่อจะเกิดความน้อยเนื้อต่ำใจว่าไม่ได้รับความรักความสนใจจากคนนั้นคนนี้ ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจจะสิ้นสุดได้ ถ้าจะคิดได้ด้วยปัญญา

เขาให้ยืนอยู่หน้าประตูบ้าน ก็ยืนให้เรียบร้อยสงบอยู่ อย่าให้เป็นเป้าสายตาผู้ผ่านไปมา อย่าให้เขารู้สึกว่าเราเป็นตัวตลก เต้นเร่าๆ ต่อว่าต่อขานการต้อนรับของเจ้าของบ้าน เรียกร้องจะเข้าบ้านเขาให้ได้
หรือถ้าเขารับเราที่ห้องรับแขก เราก็ต้องวางตัวให้สมกับที่เขาต้อนรับเรา
หรือถ้าเขาต้อนรับเราถึงห้องนอน เราก็ต้องปฏิบัติให้ควรแก่ความสนิทสนม หยิบจับช่วยเขาจัดห้องให้เรียบร้อยได้ ก็ทำให้เกิดประโยชน์แก่เขาผู้ถือเราเป็นเพื่อนสนิท

ความคิดที่ต้องคิดก็คือ บ้านเขา…เขาจะรับเราตรงไหน เราก็ต้องรักษากิริยามารยาทอยู่ตรงนั้นให้งดงามเหมาะสม

ใจเขารับเราอย่างไรก็เช่นเดียวกัน เป็นสิทธิของเขา ถ้าคิดไปให้น้อยใจ เราก็ทุกข์เอง หาสมควรไม่”

…

ทุกอย่างอยู่ที่ตัวเราเองว่าจะเลือกวางหัวใจไว้ตรงไหน
จะวางใจเราอย่างไรให้มันพอเหมาะพอควรแบบที่ไม่ทำร้ายตัวเองและใคร
แค่ิคิดก็เหมือนง่าย แต่ให้ทำก็คงยาก แต่อยากลองทำ เพราะคิดว่าใจน่าจะสบายและสงบดี

อยากชวนทุกคนมาลองคิด ลองปฏิบัติด้วยกันดู
แล้ววันหลังจะหาเรื่องดีๆ มาบอกต่ออีก

Reading Friday จึงกลายเป็น Reading Friday on Monday ตามเหตุข้างต้น

หิมาลายัน
เป็นหนังสือที่ได้มาเมื่อสองสามปีที่แล้ว ไม่ได้ซื้อเองแต่มีพี่คนหนึ่งให้มาอ่าน
เคยเปิดไปหน้าสองหน้าแล้วก็วาง จากนั้นก็ไม่ได้คิดจะแตะต้องข้องแวะอีกเลย

เหตุผลแรกๆ คงเพราะ มัน หนา มาก
ด้วยจำนวนหน้ากระดาษเกือบ 800 หน้าทำให้ลังเลทุกครั้งที่จะเลือกมาอ่าน

เหตุผลหลังๆ คงเพราะอคติ
ความที่เปิดอ่านครั้งแรกผ่านๆ แล้วรู้สึกไม่สนุก ไม่อยากอ่านต่อ ทำให้ยังแหยงๆ และคิดว่ามันไม่น่าจะคุ้มเวลาอ่านสักเท่าไหร่

แต่ก็ไม่รู้อะไรดลใจให้เปิดหนังสือ และเปิดใจอ่านมันจนจบภายในเวลาหนี่งวันหนึ่งคืน
ความไม่สนุกหายไปกับสายลม เพราะมันสนุกมากๆ เป็นหนังสือที่อ่านเพลิน อ่านมัน อ่านจนไม่อยากวาง ไม่อยากนอน ไม่อยากทำอะไรเลย อยากจะรู้เรื่อง อยากจะปิดหนังสือพร้อมกับคำตอบทุกอย่างที่ปมเรื่องได้สร้างไว้

เรื่องความหนาของหนังสือไม่ได้ทำให้ใช้เวลามาก
อาจเพราะเคยเจอผู้ชนะสิบทิศ ที่ทั้งหน้า ทั้งหนัก แถมตัวหนังสือเล็ก เรียงกันเป็นพรืด แทบไม่มีช่องว่างให้หายใจหายคอมาแล้ว มาเจอ ‘หิมาลายัน’ เลยสบายกว่ากัน เพราะกระดาษไม่หนัก แค่เปิดหน้ายากนิดหน่อยเวลาที่อ่านไปท้ายๆ เล่มแล้วเท่านั้น

…

จากชื่อเรื่อง
ทำให้เราคิดว่านิยายเรื่องนี้เป็นรักโรแมนติคในดินแดนเล็กๆ แสนสงบสุขกลางเืทือกเขาหิมาลัย

แต่ ‘หิมาลายัน’ เป็นการต่อสู้ทางความคิดที่แตกต่างกันของมนุษย์
แน่นอนมันเกี่ยวข้องกับชาติ, อำนาจ, คุณธรรม, การเมืองการปกครอง,สันติภาพ และ ความรัก

ฟังคร่าวๆ จากข้างต้นอย่าคิดว่าจะเครียดมากนัก
แม้เรื่องราวจะหนักและจริงจัง แต่ คุณประภัสสร เสวิกุล เล่าเรื่องแบบที่เราคาดไม่ถึง ใ้ห้ึความรู้สึกกึ่งจริงกึ่งฝัน เหมือนเป็นหนังแฟนตาซีที่อาจเกินจริง เหลือเชื่อ แต่สมเหตุสมผลเหมือนอ่านหรือดูหนังกำลังภายในของจีน

การเล่าเรื่องแบบนี้เองที่ีทำให้อ่านได้เรื่อยๆ ไม่หยุด

ส่วนความดีงามหรือข้อคิดของหนังสือเล่มนี้ เราเองคงไม่กล้าพูดอะไรมาก นอกจากบอกว่า ‘หิมาลายัน’ เป็นหนึ่งใน 500 เล่มหนังสือดีสำหรับเด็กและเยาวชน (สมาพันธ์องค์กรเพื่อพัฒนาหนังสือและการอ่าน)

…

สถานการณ์ทางการเมืองในหลายๆ ประเทศ
ทำให้เรานึกถึง ‘จูปาดาวา’ ประเทศเล็กๆ ที่อยู่อย่างสงบ จนถูกรุกรานล่วงล้ำจากประเทศใหญ่ๆ มาเรื่อยๆ การต่อสู้เพื่ความอยู่รอดของประเทศชาติและประชาชน จำต้องอาศัยผู้นำที่มีอุดมการณ์แข็งแกร่ง และเสียสละอย่างยิ่ง รวมถึงความสามัคคีของคนในชาติด้วย

หากชาติปราศจากคุณธรรมเบื้องต้นของทุกคนแล้วไซร้
อำนาจอธิปไตยก็คล้ายกับยกใส่พานถวายให้กับผู้รุกรานแล้วนั่นเอง

ปิดหนังสือพร้อมความสะเทือนใจเล็กๆ
เพราะคำตอบที่นึกอยากรู้ อยากได้มันก็หายไปพร้อมๆ กับสายลมเช่นกัน